Κάνθος Τηλέμαχος – Telemachos Κanthos [1910-1993] Cypriot

ΔΕΙΤΕ ΚΙ’ΑΛΛΑ ΕΡΓΑ ΕΔΩ

Ο Τηλέμαχος Κάνθος έχει καθιερωθεί ως ο κατ’εξοχήν ζωγράφος της κυπριακής φύσης και της κυπριακής ζωής. Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια καλλιτεχνική οικογένεια του χωριού Άλωνα της Πιτσιλιάς. Ο πατέρας του, ο Χριστόδουλος Κάνθος ήταν δάσκαλος και βραβευμένος ζωγράφος, η μητέρα του Ευγενία Αραβή ήταν αγρότισσα. Ζωγράφος και δάσκαλος ήταν και ο μικρότερος αδελφός του, ο Θεόδοτος Κάνθος.

Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Άλωνας και μετά στο γυμνάσιο Αμμοχώστου. Το 1929 πήγε για σπουδές ζωγραφικής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών που τότε αποτελούσε μέρος του Πολυτεχνείου Αθηνών. Φοίτησε στην τάξη ζωγραφικής του Σπύρου Βικάτου, του Δημήτρη Μπισκίνη και του Ουμβέρτου Αργυρού και αργότερα στην τάξη χαρακτικής του Γιάννη Κεφαλληνού. Φοιτητής ακόμα ο Κάνθος είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί με τον χαράκτη δάσκαλό του, το Γιάννη Κεφαλληνό. Αργότερα, στην Κύπρο, εργάστηκε για μερικά χρόνια ως σκηνογράφος και κοστουμίστας στο νεοσύστατο κυπριακό Θέατρο το “Λυρικό” και αργότερα το “Νέο Λυρικό”. Την εποχή εκείνη σχεδίασε και πολλά πορτρέτα ηθοποιών. Από το 1951 ως το 1969 υπηρέτησε ως καθηγητής τέχνης στο Παγκύπριο Γυμνάσιο στη Λευκωσία. Ο Κάνθος πρωτοστάτησε σε κάθε νέα κίνηση της κυπριακής καλλιτεχνικής ζωής και το 1964 ίδρυσε μαζί με άλλους το Επιμελητήριο Καλών Τεχνών Ε.ΚΑ.ΤΕ.

Ο Κάνθος άφησε ένα μεγάλο αριθμό από ελαιογραφίες, σχέδια, ακουαρέλλες αλλά και χαρακτικά. Στη δεκαετία του 1940-50 έκανε μια εξαιρετική σειρά σχεδίων από το Γυναικοπάζαρο της Λευκωσίας, πάνω στα οποία βάσισε αργότερα τη σειρά των ελαιογραφιών του με τίτλο «Γυναικοπάζαρο» τα οποία έκανε σε διάφορα στάδια της ζωής του. Στην πολύ δημιουργική περίοδο της σταδιοδρομίας του απο το 1950 μέχρι το 1974, έδοσε απίθανες χρωματικά δημιουργίες με δυνατές σχηματικές γραμμές και βαθμηδόν αφαιρετική προσέγγιση. Μια άλλη ομάδα ελαιογραφιών, οι «Παραλλαγές από μιάν αυλή» του 1978 έχουν πιο ήπια παστέλ χρώματα. Ακολουθεί η πιο δημιουργική του περίοδος μέχρι το θάνατό του στις 18. Νοεμβρίου του 1993, στην οποία δίνει πολύ δυνατά έργα.

Οι ξυλογραφίες του Κάνθου αποτελούν σημαντικότατο μέρος της καλλιτεχνικής του δημιουργίας και ιδιαίτερα η σειρά που ακολούθησε την εισβολή του 1974, γνωστή ως «Σκληροί Χρόνοι» η οποία βραβεύτηκε και στην ΧV Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας, το 1984.
Με την υδατογραφία ο Κάνθος ασχολήθηκε από τα φοιτητικά του χρόνια μέχρι το τέλος της ζωής του και έδωσε έργα εξαιρετικής ποιότητας και δεξιοτεχνίας.

Το σημαντικότατο και υψηλής ποιότητας έργο που άφησε, καθιέρωσε τον Τηλέμαχο Κάνθο ως ένα από τους «πατέρες» της σύγχρονης κυπριακής τέχνης. Η ζωγραφική του χαρακτηρίζεται από σταθερές, δυναμικές γραμμές και ανεπανάληπτους κραδασμούς χρωμάτων. Υπάρχει μια εσωτερικότητα, ιδιαίτερα στα φίνα και πολύ ευαίσθητα σχέδια. Η τέχνη του χαρακτηρίστηκε από τον ίδιο και από άλλους ως “βιωματική” γιατί ο καλλιτέχνης μπορούσε να αναδείξει αυτό που ζούσε, ακόμα και το καθημερινό μέσα στην τέχνη του. Χαρακτηριστικό του είναι το αυθόρμητο λυρικό στοιχείο που κάνει το έργο του τόσο μοναδικό.

Έργα του Τηλέμαχου Κάνθου υπάρχουν σε πολλές κρατικές και ιδιωτικές συλλογές της Κύπρου αλλά και άλλων χωρών όπως η Ελλάδα, Αυστρία, Γερμανία και Αγγλία και έχουν εκτεθεί σε διάφορες εκθέσεις στην Κύπρο και διεθνώς. Μερικά από τα έργα του είναι εμπνευσμένα και ζωγραφισμένα επί τόπου στις διάφορες χώρες στις οποίες ο Κάνθος ταξίδεψε. Κυρίως όμως είναι από την Κύπρο, τη φύση και τους ανθρώπους της και συχνά από τη γενέτειρά του την Άλωνα. Γιατί ο Κάνθος μέχρι το τέλος της ζωής του διατηρούσε στενό δεσμό με το χωριό του, όπου υπάρχει το πατρικό του σπίτι και το σπίτι που έκτισε ο ίδιος αργότερα και στο οποίο περνούσε πολύ από το δημιουργικό του χρόνο. Πολύ συχνά ζωγράφισε τις ομορφιές της φύσης στο γοητευτικό φως της Άλωνας που τόσο αγάπησε.

Μαρία Κάνθου-Δανιήλ, 2009

alona.org.cy

Telemachos Kanthos (1910–1993) was born in Alona, a village in the highland Pitsillia area of Cyprus. He was the son of Christodoulos E. Kanthos, a prominent local teacher, and his wife Evgenia Aravi. He is regarded generally as a Father of modern Cypriot painting. His work is varied but his favorite subjects were the hills surrounding his village. Some of his most evocative work followed the Turkish invasion of Cyprus in 1974, where he recorded some of the suffering of the displaced persons and particularly those who had lost loved ones.

Posted in ΚΥΠΡΙΟΙ ΖΩΡΓΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Πιτζαμάνος Άγγελος – Angelos Pitzamanos [1467–1535]

Πιτζαμάνος, ΄Αγγελος (β’ μισό 15ου – α’ μισό 16ου αι.) (Angelo Bizamano). Κρητικός ζωγράφος φορητών εικόνων από το Ηράκλειο της Κρήτης. Σύμφωνα με αρχειακές μαρτυρίες συναντάται στο Ηράκλειο την περίοδο 1467 – 87 και ειδικότερα από το 1482 έως το 1487 ως μαθητής του γνωστού Κρητικού ζωγράφου Ανδρέα Παβία.

 

Angelos Pitzamanos (1467–1535) was a Greek Renaissance painter.
He was born in Crete and migrated to Otranto, South Italy where he did most of his work.

Posted in ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Παπαχριστόπουλος Κωστής (Costi) – Kostis Papachristopoulos (Costi) [1906-2004]

(1906 Αθήνα – 2004 Παρίσι) Σπούδασε γλυπτική στη Σχολή Καλών Τεχνών (1920-1925) με καθηγητή τον Θωμά Θωμόπουλο. Αμέσως μετά πήγε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα στην Ακαδημία Ζυλιέν κοντά στους Πωλ Λαντόφσκι και Ανρί Μπουσάρ, ενώ από το 1926 μαθήτευσε στην Ακαδημία Γκραντ Σωμιέρ, κοντά στον Αντουάν Μπουρντέλ. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1930 και το 1938 πήγε στη Ρώμη για να μάθει την τεχνική της χύτευσης του χαλκού με τη μέθοδο του χαμένου κεριού. Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα ξεκίνησε να δουλεύει με τη μέθοδο αυτή, η οποία εφαρμόστηκε τότε στην Ελλάδα για πρώτη φορά. Το 1945 πήγε και πάλι στο Παρίσι, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα. Παρουσίασε το έργο του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγονται συμμετοχές σε Πανελλήνιες, σε εκθέσεις της «Ομάδας Τέχνη», στο Σαλόν των Ανεξαρτήτων και του Κεραμικού στο Παρίσι, στη Μπιενάλε της Βενετίας το 1940 και στη Διεθνή Έκθεση Σύγχρονης Γλυπτικής (Exposition Internationale de Sculpture Contemporaine) στο Μουσείο Ροντέν στο Παρίσι το 1956. Επηρεασμένος από την παρισινή του μαθητεία, και ιδιαίτερα από τα διδάγματα του Μπουρντέλ και τη γλυπτική του Μαγιόλ, ο Κωστής Παπαχριστόπουλος παρέμεινε πιστός στην ανθρωποκεντρική απεικόνιση και φιλοτέχνησε κυρίως προτομές και γυναικεία γυμνά. Παράλληλα με τη γλυπτική ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική, αποδίδοντας με ρεαλιστική διάθεση τα γυμνά και τις νεκρές φύσεις και με ιμπρεσιονιστικό ύφος τα τοπία του. Φ. Τ.

nationalgallery.gr

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Διονύσιος ο εκ Φουρνά – Dionysius of Fourna [περίπου 1670-1746]

Γεννήθηκε γύρω στα 1670 στον Φουρνά Ευρυτανίας όπου και πέθανε μετά το 1744, οπότε αναφέρεται για τελευταία φορά σ’ ένα έγγραφο. Σύμφωνα με άλλες πηγές πιθανότατα απεβίωσε το 1746. Πατέρας του ήταν ο ιερέας Παναγιώτης Χαλκιάς. Όταν πέθανε ο πατέρας του αναγκάστηκε, ενώ ήταν σε ηλικία 12 ετών, να πάει στην Κωνσταντινούπολη για να εργαστεί. Έμεινε εκεί 4 χρόνια και σε ηλικία 16 ετών εγκαταστάθηκε στον Άθω κι έγινε μοναχός και αργότερα ιερομόναχος. Στο Άγιο Όρος (Καρυές) συμπλήρωσε τις γραμματικές του γνώσεις και διδάχτηκε την τέχνη της αγιογραφίας. Το 1711 ανέγειρε εκ βάθρων το κελί του στις Καρυές και το προς τιμήν του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου παρεκκλήσιό του, το οποίο εικονογράφησε και τοιχογράφησε.

Από το 1724 ως το 1728 ο Διονύσιος διέμενε στον Φουρνά, όπου με τους μαθητές του τοιχογράφησε τον καθεδρικό ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, ο οποίος δυστυχώς πυρπολήθηκε από τους Τούρκους πριν από την Επανάσταση του 1821. Από το 1729 έως το 1734 επέστρεψε στο Άγιο Όρος όπου με τη συνεχή μελέτη των έργων του Πανσελήνου και του Θεοφάνη και με την επίμονη και αφοσιωμένη εργασία κατάφερε να αναδειχθεί σε έναν από τους αξιολογότερους αγιογράφους της εποχής του. Σε αυτό το διάστημα και με τη βοήθεια του μαθητή του, Κύριλλου του Χίου, έγραψε την Ερμηνεία της ζωγραφικής τέχνης και αι κύριαι πηγαί αυτής.

Το 1734 λόγω φθόνου των ομοτέχνων του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Άγιο Όρος και να εγκατασταθεί στον Φουρνά, όπου ασχολήθηκε με την οικοδόμηση της Μονής της Ζωοδόχου Πηγής. Δίπλα στη Μονή ίδρυσε και σχολείο των κοινών γραμμάτων, καθώς και εργαστήριο αγιογραφικής τέχνης, το οποίο κατά τον Σέργιο Μακραίο, ο «πολύς εν σοφία» διδάσκαλος του Γένους Θεοφάνης, από το 1755 ανέδειξε σε σχολή για ανώτερες σπουδές. Η σχολή λειτούργησε μέχρι το 1784 και από αυτήν αναδείχθηκαν σπουδαίοι διδάσκαλοι και διαφωτιστές του υπόδουλου Γένους.

Σε όλο αυτό το διάστημα μέχρι το 1744 περιστασιακά επισκέφθηκε πάλι τον Άθω (1739) και την Κωνσταντινούπολη (1740 και 1744). Από όλο το ζωγραφικό του έργο στον Φουρνά, μετά από τους σεισμούς του 1966, σώζονται 3 εικόνες του 1733 που παριστάνουν τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, τον Ένθρονο Χριστό και τη Ζωοδόχο Πηγή, καθώς και μια εικόνα του 1725 που παριστάνει τους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο.

Dionysius of Fourna (c. 1670 – after 1744) was an Eastern Orthodox author of a manual of iconography and painting in the 18th century. He was born in Fourna, the Ottoman Empire, and went to study in Constantinople around the age of twelve before returning, as a monk, to Mt. Athos. He painted several icons in Mt. Athos, although the dates are indistinct (either 1701 or 1711) and at Karyes. In 1721, he painted the chapel of St. Demetrios in Vatopedi. He then returned to live in Fourna. His last official entry into public record is in 1741, when he gained permission to start a school at Agrafa.

Dionysius’s Hermeneia (1730 – 1734) attempts to provide a synthetic (or «harmonized») Gospel account of the life of Jesus Christ. His time line and events are mainly from the Book of Matthew, but he weaves in major incidents from the other synoptic Gospels. The manual is also called Mount Athos Painter’s Guide and is in three parts. In general, it is a chronological listing of scenes appropriate for painting, along with a proper inscription for the painter to include to make the icon, as well as the proper position in the church for each scene. The first part of the work gives recipes for colors, gesso, and instructions on body proportions for human figure painting. The second part is a manual for the life of Christ, descriptions and inscriptions for various Biblical and hagiographic subjects, and suggested images. The third part describes the locations in a church for each depiction. The manuscript survives in more than twenty-five instances.

It is likely that Dionysius surveyed existing churches from the medieval period, where the life of Christ would be told in emblems around the church. Although the work is not original, nor designed to be original, the description of each scene is probably from Dionysius’s own imagination and imagery.

wikipedia

 

Posted in ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Σπαχής Άγγελος – Angelos Spachis [1903-1963]

Εργάστηκε στο διαφημιστικό τμήμα της εταιρείας Αστήρ από το 1918. Ασχολήθηκε με τη διακόσμηση εσωτερικών χώρων και τις γραφικές τέχνες, συνεργαζόμενος με διαφημιστικά γραφεία. Σχεδίαζε επί πολλά χρόνια τα πακέτα των τσιγάρων για τις καπνοβιομηχανίες Παπαστράτου και Κεράνη. Το 1935 πήρε μέρος στην έκθεση της «Ομάδας Τέχνη»στο «Ατελιέ».

Αυτοδίδακτος, ήταν από τους πρώτους έλληνες καλλιτέχνες που υιοθέτησαν την τεχνική του κολάζ και χρησιμοποίησαν τις εκδορές στα έργα τους. Σημαντική θεωρείται η συμβολή του στην ανανέωση του βιομηχανικού σχεδίου, σύμφωνα με την αισθητική του Bauhaus.

He worked in the advertising division of the Astir company, starting in 1918. He was involved with interior decoration and the graphic arts, working in cooperation with advertising firms. For many years he designed cigarette packets for the Papastratos and Keranis cigarette companies. In 1935 he took part in the exhibition of the Art Group at the Atelier gallery.
Self-taught, he was one of the first Greek artists to adopt the collage technique and use scraping in his work. His contribution to the renewal of industrial design in agreement with the aesthetics of the Bauhaus is considered important.

nationalgallery.gr

Posted in ΑΥΤΟΔΙΔΑΚΤΟΙ - ΝΑΪΦ | Σχολιάστε

Ηλιάδου Ελένη – Eleni Iliadou [1895-1975]

Κωνσταντινούπολη 1895-Αθήνα 1975
Σπούδασε ζωγραφική στο Μόναχο, στην καλλιτεχνική σχολή του H. Groeber. Μετα μια σειρά ταξιδιών που πραγματοποίησε στην Ιταλία και τη Γαλλία, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και μετά το 1924 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Ασχολήθηκε με τη διδασκαλία καλλιτεχνικών μαθημάτων σε σχολεία και ιδρύματα.
Το έργο της, προσωπογραφίες, τοπία, ιστορικές στιγμές και ηθογραφίες, παρουσίασε σε ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα. Ήταν μέλος της ΕΕΤΕ.

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Ιωαννίδης Βίκτωρ – Victor Ioannides [1903-1984] Cypriot

Σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας 1923 – 1929. Το 1931 επέστρεψε στην Κύπρο και έκανε μελέτες πάνω σε ποικίλα χημικά χρωματικά μείγματα. Κατόρθωσε να ανακαλύψει προσωπικές του τεχνοτροπίες σε «ΤΕMPERA», με βάση την τεχνοτροπία των παλιών εργαστηρίων της Ιταλίας.

Για να φθάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα, ο Βίκτωρ Ιωαννίδης δίνει καθοριστικό ρόλο στην τεχνική. Γι’αυτό και οι πολύχρονες και συνεχείς έρευνες του πάνω στα υλικά που χρησιμοποιεί, ιδιαίτερα την τέμπερα .Τα βερνίκια των έργων τα κατασκευάζει ο ίδιος με βάση τη τερεβινθίνη, τη μαστίχα και το καουτσούκ, αναμειγνύοντας τα υλικά του στη φωτιά. Κάποτε , ιδιαίτερα στις νεκρές φύσεις , πριν αρχίσει να τοποθετεί τα χρώματα του, δημιουργεί πάνω στο καμβά μια ανάγλυφη επιφάνεια με βάση τη σκόνη αλάβαστρου. Στη συνέχεια χρησιμοποιεί τα επεξεργασμένα χρώματα και βερνίκια, δίνοντας στις ζωγραφικές του επιφάνειες την αίσθηση της πορσελάνης.

Το 1936 – 37, ίδρυσε μαζί με το Γ. Φασουλιώτη το «Ατελιέ», το πρώτο εργαστήρι διακοσμήσεων και διαφημίσεων στην Κύπρο και εξέδιδαν τη σατιρική εφημερίδα «το γέλιο». Από το 1942 ως το 1966 εργάστηκε ως καθηγητής τέχνης σε γυμνάσια. Πήρε μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στη Κύπρο, Αίγυπτο, Ελλάδα κ.α. Το 1962 πήρε το πρώτο βραβείο και χρυσό μετάλλιο στη διεθνή έκθεσης ζωγραφικής λουλουδιών, που έγινε στη Λεμεσό. Είναι ένας από τους πρώτους Κύπριους ζωγράφους που εξέθεσαν έργα τους για το κοινό και συνέβαλε για να καθιερωθεί ο θεσμός των εκθέσεων. Στα έργα του, ιδιαίτερα στις προσωπογραφίες, δίνεται ένα μουσειακό, σκόπιμα πεπαλαιωμένο στυλ.

Παράλληλα ο Ιωαννίδης ζωγραφίζει και ένα άλλο είδος προσωπογραφιών στις οποίες κυριαρχεί η μορφή μιας φανταστικής, ιδεατής γυναικείας μορφής. Πορτραίτα της μορφής αυτής έχουμε από το 1950 μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του 70. Στις προσωπογραφίες αυτές είναι φανερό ότι ο Ιωαννίδης, παράλληλα με την απόδοση ενός ιδεατού μοντέλου γυναικείας μορφής – που για τον ίδιο αποτελεί το μέτρο μιας γυναικείας ομορφιάς – ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την υφή που δημιουργεί η χρήση των υλικών του.

 

Born in Limassol, he was a student at the Limassol Gymnasium (1915 – 1918 and the American Academy in Larnaca (1918 – 1919). He continued his studies at the School of Arts of the Athens Polytechnic (1923 – 29). His teachers were G. iacovides, Sp. Vikatos and N. Lytras. During his studies he worked as a cartoonist for various greek newspapers and as an illustrator for the Great Hellenic Encyclopedia.
In 1930 he returned to Cyprus. He taught Art at the Larnaca Lyceum (1942 – 1948) and the Lanition Gymnasium in Limassol (1948 – 1966). In 1936 he co-founded the firts advertising and interior decoration workshop in Cyprus «The Atelier», together with George Fasouliotis, with whom he also published the satirical newspaper «To Gelio». He participated in numerous group exhibitions in Cyprus, Egypt, Greece and elsewhere.
In 1962 he received first prize in the Exhibition of Flower Painting in Limassol and in 1984 was awarded the gold medal of the Limassol Town.

psatharis-auctions.com.cy

Posted in ΚΥΠΡΙΟΙ ΖΩΡΓΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Καλέργης Χριστόδουλος – Xristodoulos Kalergis [1670-1747]

Ζωγράφος της Κρητικής Σχολής, απ’ όπου και η βαθειά ρίζα των Καλλέργηδων πρέπει να ήταν ανήσυχος χαρακτήρας αν και δογματικά υπήρξε υπάκουος στους κανόνες της ορθόδοξης Εκκλησίας. Αν κρίνει κανείς από την κρυπτογραφημένη φράση, την οποία αποτύπωνε σε έργα του “Πολλαί αι πίκραι του επιστήμονος”, θα πρέπει στην ζωγραφική του πορεία να είχε πλείστες εσωτερικές αγωνίες και αμφιβολίες.

Ο Χριστόδουλος Καλέργης υπήρξε ένας “περιπλανώμενος ζωγράφος” με τοιχογραφίες και κινητές εικόνες μεγάλων ποιοτικών διακυμάνσεων, αλλά και υψηλής τέχνης και αισθητικής. Σε όλα του τα έργα, ιδιαίτερα στις τοιχογραφίες, υπέγραφε καταγράφοντας τον τόπο που είχε γεννηθεί: “καμού του ελαχίστου ζωγράφου Χριστόδουλου Καλέργη εκ νήσου Μικόνου”.

Το διαχρονικό έργο του Χριστόδουλου Καλέργη καλύπτει ζωγραφικά την περίοδο 1698 έως 1740 και εκτείνεται κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Ενετοκρατίας (1686–1715) στην Πελοπόννησο, ενώ μετά το 1710 στη Μύκονο, Σίφνο, Σέριφο, Σαντορίνη και Αμοργό. Οι καταγραμμένες μέχρι σήμερα παραστάσεις και εικόνες του ξεπερνούν τις 360!

Απόσπασμα απο το βιβλίο του Γιώργου Ανωμερίτη, Ένας περιπλανώμενος ζωγράφος «εκ νήσου Μικόνου»

Posted in ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Αριστεύς Φρίξος, Γελοιογραφίες γνωστών καλλιτεχνών

Posted in ΣΧΕΔΙΑ – ΣΚΙΤΣΑ | Σχολιάστε

Ζουρδός Πάνος – Panos Zourdos [1872-1917]

Ποριώτης φαροφύλακας στο ΠΝ, και ζωγράφος

Posted in ΑΥΤΟΔΙΔΑΚΤΟΙ - ΝΑΪΦ | Σχολιάστε

Κισσονέργης Ιωάννης – Ioannis Kissonergis [1889-1963] Cypriot

ΔΕΙΤΕ ΚΙ’ΑΛΛΑ ΕΡΓΑ ΕΔΩ

Ο Κισσονέργης πήρε την πρώτη του καλλιτεχνική παιδεία στην Αθήνα γι΄αυτό ήταν πολύ φυσικό να επηρεαστεί καλλιτεχνικά από το κλίμα που επικρατούσε εκεί τις δύο πρώτες δεκαετίες του αιώνα μας. Η Σχολή Καλών Τεχνών, όπου φοίτησε για ενάμιση χρόνο, ήταν ακόμη κάτω από την επιρροή του Νικηφόρου Λύτρα που δίδαξε εκεί από το 1866 μέχρι το 1904. Επίσης οι περισσότεροι από τους καθηγητές που δίδασκαν την περίοδο που φοίτησε ο Κισσονέργης, όπως ο Γεώργιος Ιακωβίδης, ο Γεώργιος Ροϊλός, ο Σπύρος Βικάτος και ο Δημήτριος Γερανιώτης, προέρχονταν από τη Σχολή του Μονάχου. Η σχέση του Κισσονέργη με τους καλλιτέχνες αυτούς φαίνεται περισσότερο από το ακαδημαϊκό, τεχνικά άρτιο, λεπτομερές και επιδέξιο του σχέδιο.

Τα θέματα του που πραγματικά ενέπνευσαν τον καλλιτέχνη, από την εποχή των σπουδών του μέχρι το θάνατο του, και που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της δημιουργίας του, είναι σκηνές από τη καθημερινή ζωή και τα τοπία. Για την απόδοση του χρησιμοποίησε το λάδι περισσότερο όμως την ακουαρέλα

Οι ελαιογραφίες του με θέμα τη καθημερινή ζωή αποτελούν ένα είδος ηθογραφίας επηρεασμένες από το πνεύμα της ζωγραφικής του γαλλικού υπαιθρισμού. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 40 είναι πιο συγκρατημένες και δίνουν την ίδια σημασία. Στο σχέδιο και στο χρώμα. Τα χρώματα είναι πιο μουντά και η πινελιά ήσυχη και περιγραφική. Ο καλλιτέχνης ενδιαφέρεται για τη λεπτομέρεια και το ανεκδοτολογικό περιεχόμενο της σκηνής.

Born in Nicosia. Studied medicine at the University of Athens for three years which he abandoned for the sake of Art. During his stay in Athens collaborated with various newspapers as a cartoonist. Taught drawing at the Pancyprian Gymnasium and the English School Nicosia. In 1959 Kissonergis and his family emigrated to Johannesburg, S. Africa, where he continued to create secular and religious paintings until his death. His themes mainly consist of landscapes and traditional scenes of the urban and and rural life of Cyprus. He was the first Cypriot Artist to paint from nature and the first to master the watercolour technique. His work is characterised by a concentration of detail, refined lines and delicate forms of colours.

Posted in ΚΥΠΡΙΟΙ ΖΩΡΓΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Αγγελόπουλος Μάριος – Marios Angelopoulos [1909-1995]

ΔΕΙΤΕ ΚΙ’ΑΛΛΑ ΕΡΓΑ ΕΔΩ

Ο Μάριος Αγγελόπουλος, του Κωνσταντίνου (Αλεξάνδρεια, Αύγουστος 1909 – Αθήνα, 22 Νοεμβρίου 1995).Από την παιδική του ηλικία (1915-1920) πήρε στην Κέρκυρα μαθήματα ζωγραφικής κοντά στους ‘Αγγελο Γιαλλινά και Γεώργιο Σαμαρτζή, καθώς και το Σέρβο ζωγράφο Momir Koronovich. Αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στην Αθήνα (1927-1930) κοντά στους Περικλή Βυζάντιο και Φώτη Κόντογλου. Την πρώτη του ατομική έκθεση πραγματοποίησε το 1929 στην Κέρκυρα. Παρουσίασε ακόμη έργα του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Εργάσθηκε αρχικά ως σκιτσογράφος και εικονογράφος σε αθηναϊκές εφημερίδες (1929-1935) και αργότερα στράφηκε προς το θέατρο, όπου σχεδίασε τα σκηνικά και τα κοστούμια σε εκατοντάδες παραστάσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό (1935-1985). Ασχολούμενος με τη λογοτεχνία (ποίηση, μυθιστόρημα, μετάφραση κ.ά.) έχει εκδώσει σειρά βιβλίων εικονογραφημένων από τον ίδιο, καθώς και λευκωμάτων με μονόχρωμες ή έγχρωμες χαλκογραφίες του («Αθήνα» 1958, 1964, 1972-1974, «Επικοινωνίες, Λεύκωμα-Αφιέρωμα στα 40 Χρόνια Ο.Τ.Ε.», 1989). Τιμήθηκε με το κρατικό έπαθλο «Γρηγορίου Ξενόπουλου» (1952 και 1954), το βραβείο Τεχνών, Γραμμάτων και Επιστημών της πόλεως των Παρισίων (1964) για το χαρακτικό και σκηνογραφικό του έργο και το Α’ Βραβείο του διαγωνισμού αφίσσας του Δήμου Κερκυραίων (1994), για την επίσημη αφίσσα της συνάντησης Κορυφής της Κερκύρας. Του απενεμήθη το γαλλικό παράσημο του Ιππότου των Τεχνών, Γραμμάτων και Επιστημών (1982). Το έργο του στη συγκεκριμένη περίοδο της δουλειάς του κινείται στο χώρο του υπερρεαλισμού.

 

Marios Angelopoulos got since his early childhood painting lessons in Corfu by Angelo Giallina and George Samardji, as well as the Serb painter Momir Koronovich (1915-1920). He later continued his studies in Athens (1927-1930) by Pericles Byzantios and Photis Kondoglou. He had his first one-man exhibition in Corfu (1929). His work was shown in solo and group exhibitions both in Greece and abroad. At the outset he worked as cartoonist and illustrator in Athenian newspapers (1929-1935) and later turned to the theatre where he designed stage props and costumes for hundreds of performances in Greece and abroad (1935-1985). Engaged in literature (poetry, novel, translation etc.) he has edited a number of books illustrated by him and black and white or multicolor albums and etchings («Athens» 1958, 1964, 1972-1974, «Communications, an album dedicated to the 40 anniversary of Ο.Τ.Ε.» [the Greek Telecom], 1989). He was awarded with the «Grigorios Xenopoulos» state prize (1952 και 1954), the Arts, Letters and Sciences award of the city of Paris (1964) for his engraving and stage designing work and the first prize of the poster competition organized by the Mayor of Corfu (1994), for his poster on the Corfu Summit. He has been also awarded with the French decoration of the Chevalier of Arts, Letters and Sciences (1982). At this specific period, his work is characterized for its surrealism.

cangelaris.com

Posted in ΧΑΡΑΚΤΕΣ | Σχολιάστε

Μολφέσης Ιάσων – Iason Molfesis [1925-2009]

Ο Ιάσων Μολφέσης γεννήθηκε το 1925 στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, στο εργαστήριο του Παρθένη (1941-46) και ακολούθως στην Εcole des Beaux Arts στο Παρίσι (1951-52). Εγκαταστάθηκε τότε μόνιμα στο Παρίσι, σε μια εποχή έκρηξης των νέων ρευμάτων της αφηρημένης τέχνης και του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Αρχικά ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη ζωγραφική (μεταξύ 1950 και 1968) και αργότερα πέρασε στη γλυπτική, δημιουργώντας τα πρώτα του ανάγλυφα. Από το 1970 αρχίζει να πραγματοποιεί τους μεγάλους γλυπτικούς χώρους στο Παρίσι, σε διάφορες πόλεις της Γαλλίας και σπανιότερα στην Ελλάδα.
Το 1988 εκλέγεται καθηγητής στη Σχολή Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 1991 επιστρέφει στο Παρίσι.

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Σαρρής Φώτης – Fotis Sarris [1937-2011]


Γεννημένος στην Αθήνα το 1937, ο Σαρρής μεγαλωσε μέσα στον Πόλεμο, την Κατοχή και τα χρόνια του εμφυλίου, γεγονότα και καταστάσεις που τον σημάδεψαν καθώς και επηρέασαν το καλλιτεχνικό του έργο. Ο δάσκαλός του στα «τεχνικά» στο σχολείο Χαραλαμπίδης τον ενθάρρυνε να καλλιεργήσει την αγάπη του για τη ζωγραφική και αργότερα με συμβουλή του ζωγράφου Ηλία Δεκουλάκου, μαθήτεψε την τέχνη στο φροντιστήριο του δάσκαλου Πάνου Σαραφιανού.

Ο Σαρρής φοίτησε από το 1956 στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών όπου και αποφοίτησε από το εργαστήριο του Γιάννη Μόραλη. Ήταν ιδρυτικό μέλος του «Μορφωτικού Ομίλου Νέων». Αργότερα, μετέχει ενεργά στο φοιτητικό κίνημα, συνεργάζεται για το φοιτητικό περιοδικό «Συναδελφική», είναι ιδρυτικό μέλος στο σύλλογο «Πρωτοπορεία» και εκδίδει με άλλους την εφημερίδα « Πρωτοποριακή Συναδελφική».

Το 1962 και το 1963 πήρε δύο δεύτερα βραβεία στην πρώτη και τη Δεύτερη Πανελλαδική Έκθεση Νέων και στην Τρίτη το 1965, πήρε πρώτο βραβείο για το έργο του «Αντίσταση».

tovima.gr

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Αστραπάς Μιχαήλ και Ευτύχιος – Michael and Eutychios Astrapas (13ος-14ος αιώνας)

Ο Μιχαήλ Αστραπάς και ο Ευτύχιος είναι δύο από τους λιγοστούς γνωστούς ζωγράφους της Βυζαντινής περιόδου, των οποίων οι υπογραφές σώζονται μέχρι σήμερα. Η τέχνη τους ωστόσο έχει συνδεθεί με την τοιχογράφηση πολλών μνημείων στη Σερβία, στην Π.Γ.Δ.Μ. και στην Ελλάδα. Τα τεχνοτροπικά χαρακτηριστικά των έργων τους συνθέτουν ένα από τα πιο σημαντικά καλλιτεχνικά ρεύματα του τέλους του 13ου και των αρχών του 14ου αιώνα, που είναι γνωστό ως «πρώτη παλαιολόγεια αναγέννηση» ή «ογκηρό στυλ». Πιο συγκεκριμένα, εξετάζονται (κατά σειρά) οι τοιχογραφίες της Μονής Παναγίας Περιβλέπτου της Αχρίδας στην Π.Γ.Δ.Μ., της Μονής Ζίτσα στη Σερβία, της Μονής Παναγίας Ολυμπιώτισσας Ελασσόνας στην Ελλάδα, της Μονής Αγίου Προχώρου του Πτσίνια στη Σερβία, του παρεκκλησίου των Αγίων Ιωακείμ και Άννης της Μονής Στουντένιτσα στη Σερβία, της Μονής Αγίου Γεωργίου του Στάρο Ναγορίτσινο στην Π.Γ.Δ.Μ., της Μονής Μπάνιτσκα στη Σερβία και της Μονής του Αγίου Νικήτα στο Τσούτσερ, κοντά στα Σκόπια, στην Π.Γ.Δ.Μ. Οι εξεταζόμενες οκτώ εκκλησίες – μνημεία αποδίδονται στην καλλιτεχνική παραγωγή των Αστραπάδων Μιχαήλ και Ευτυχίου και του εργαστηρίου τους ή μπορούν να συνδεθούν με αυτούς.

 

Michael Astrapas and Eutychios are two of the few painters of the Byzantine Era whose signatures are preserved until nowadays. Their art, however, has been linked to the performing of the other mural paintings in Serbia, FYROM and in Greece. The artistic qualities of their style constitute one of the most important artistic currents of the end of the 13th and the beginning of the 14th centuries, known as the “first Paleologan renaissance” or “voluminous style”. More specifically, wall paintings that have been examined in this thesis belong to the following monuments (in proper order): church of Panagia Perivleptos in Ohrid – FYROM, Monastery Zica in Serbia, Monastery of Panagia Olympiotissa et Elason in Greece, Monastery of St. Prochoros of Pcinja in Serbia, chapel of Sts. Joachim and Anne at the Studenica Monastery in Serbia, Monastery of St. George at Staro Nagoricino – FYROM, Banjska Monastery in Serbia and Monastery of the St. Nikitas at Cucer near to Skopje – FYROM. The investigated eight churches – monuments were attributed to the artistic production of Michael Astrapas and Eutychios and to their guild, or could be connected to them.

Posted in ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε