Βότσης Στέλιος – Stelios Votsis [1929-2012] Cypriot

ΔΕΙΤΕ ΚΙ’ΑΛΛΑ ΕΡΓΑ ΕΔΩ

Γεννήθηκε το 1929 στην Λάρνακα και σπούδασε ζωγραφική στο St. Martin’s School of Art και στην Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου. Από τους πιο σημαντικούς Κύπριους ζωγράφους. Έχει παρουσιάσει έργα του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Κύπρο, την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Στα αρχικά του έργα με πορτρέτα, τοπία, εσωτερικά και νεκρές φύσεις αν και διαμορφώνει μια προσωπική πορεία την εγκαταλείπει στα μέσα της δεκαετίας του ’60 για να αφοσιωθεί σε γεωμετρικά θέματα.

Στα γεωμετρικά στοιχεία επαναφέρει, μετά τα γεγονότα του 1974, την ανθρώπινη μορφή, δίνοντας κι άλλες προεκτάσεις στη ζωγραφική του μέσα από υπαρξιακές αγωνίες.

Η δουλειά του χαρακτηρίζεται από την αυστηρή οργάνωση του χώρου, το γεωμετρικό λεξιλόγιο και την μορφοπλαστική λιτότητα. Τα στοιχεία αυτά, τα οποία επαναλαμβάνονται σε όλες τις φάσεις της καλλιτεχνικής του πορείας, συγκροτούν γραφή αυστηρά προσωπική και αναγνωρίσιμη.

Posted in ΚΥΠΡΙΟΙ ΖΩΡΓΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Ανδρικοπούλου Νέλλη – Nelly Andrikopoulou [1921-2014]

H Νέλλη Ανδρικοπούλου γεννήθηκε το 1921 στην Κωνσταντινούπολη. Το 1936 η οικογένειά της  εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Το 1939 γράφτηκε στο προπαρασκευαστικό τμήμα της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, όπου διδάχθηκε σχέδιο με τον Δημήτριο Μπισκίνη. Μετά από μια διακοπή λόγω του πολέμου, συνέχισε το 1943 με σπουδές γλυπτικής στην ΑΣΚΤ, στο εργαστήριο του Μιχάλη Τόμπρου.
Το 1945 συμμετείχε με δικά της έξοδα στο πρόγραμμα αποστολής Ελλήνων υποτρόφων στη Γαλλία με το πλοίο Ματαρόα, μια ιστορία που αφηγήθηκε αργότερα στο βιβλίο της Το ταξίδι του Ματαρόα (2007). Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα γλυπτικής με τη Μαργκαρέτα Λαβριλλιέ, καθώς και στην Ακαδημία Grande Chaumière με τον Οσσίπ Ζαντκίν. Στη γλυπτική της διακρίνονται οι επιρροές των δασκάλων της και των κυβιστικών τάσεων της παρισινής τέχνης. Παρά την αρχική της πρόθεση, δεν κατόρθωσε να παρατείνει τη διαμονή της στη γαλλική πρωτεύουσα μετά το 1947, οπότε επέστρεψε στην Αθήνα. Έκτοτε ασχολήθηκε περισσότερο με τη ζωγραφική και το σχέδιο.
Το 1949 έγινε μέλος της Ομάδας «Αρμός» και το 1950 παντρεύτηκε τον Νίκο Εγγονόπουλο, με τον οποίο έζησε έως το 1954. Σε αυτή την περίοδο το έργο της δέχεται την επίδραση του Εγγονόπουλου, με εμφανείς αναφορές στη βυζαντινή ζωγραφική και το σουρεαλισμό. Τα επόμενα χρόνια εργάστηκε στο χώρο του τουρισμού, κυρίως ως ξεναγός. Πολλά τοπία από τα ταξίδια της αποτυπώνονται στη ζωγραφική της.
Μεγάλο μέρος της θεματολογίας της αντανακλά στιγμές της ζωής της, ανθρώπους και χώρους από το οικείο της περιβάλλον. Συχνά προσωπογραφούνται σημαντικοί καλλιτέχνες και διανοούμενοι της εποχής, με τους οποίους διατηρούσε φιλικές σχέσεις. Η ελεύθερη σχεδιαστική απόδοση των θεμάτων, η χρωματική αρμονία και η διεισδυτική ματιά στα ατομικά χαρακτηριστικά των προσώπων είναι μερικά από τα κύρια γνωρίσματα του εικαστικού της έργου.
Ανέπτυξε επίσης αξιόλογη δραστηριότητα ως συγγραφέας και μεταφράστρια, από τα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις στο Παρίσι και στην Αθήνα. Το 2014, μερικούς μήνες πριν από το θάνατό της, πραγματοποιήθηκε αναδρομική έκθεση του έργου της από το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

She was born in Istanbul (Constantinople) in 1921. She moved to Athens with her family in 1936. In 1939, she entered the preparatory department of the Athens School of Fine Arts, where she studied drawing under Dimitrios Biskinis. In 1943, after an interval due to the War, she continued with sculptural studies at ASFA, under Michalis Tombros.
In 1945, she participated in the transportation of 200 young Greek scholars of the French state to France with the ship ‘Mataroa’, at her own expense, a story recounted later in her book “The Voyage of the Mataroa” (2007). She settled in Paris, where she attended sculpture lessons under Marguerite Lavrilleux, and also at the Académie de la Grande Chaumière under Ossip Zadkine. Her sculptural work reveals the influences of her teachers and the cubist trends of Parisian art. Despite her original intention, she managed to extend her stay in the French capital beyond 1947, when she returned to Athens. Since then, she focused mostly on painting and drawing.
In 1949, she joined the artistic group “Armos”, and in 1950 she married Nikos Engonopoulos, with whom she lived until 1954. During that period, her work received Engonopoulos’ influence, with evident references to Byzantine painting and surrealism. In the following years, she worked in tourism, mainly as a tour guide. Many landscapes from her travels are depicted in her painting.
A large part of her themes reflects moments of her life, as well as people and places from her familiar environment. She often portrays important artists and intellectuals of her time, with whom she maintained friendly relations. The freehand drawing of her subjects, the chromatic harmony, and her profound perception of individual facial features, are some of the main distinctive characteristics of her oeurve.
She also developed significant writing and translating work, since the late 1980s.
She participated in group exhibitions in Paris and Athens. In 2014, only a few months before her death, her retrospective exhibition was held at the National Bank of Greece Cultural Foundation in Athens and Thessaloniki.

dp.iset.gr

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Μάρκου Γεώργιος – Georgios Markou [1690-1751]

Μάρκου Γεώργιος, ο Αργείος Αγιογράφος (Ζωγράφος)
Ο Γεώργιος Μάρκου γεννήθηκε γύρω στα 1690. Βέβαια, σχετικά με την γέννηση του δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο στοιχείο. (Ο Κώστας Δανούσης παίρνοντας υπόψη του ότι το πρώτο γνωστό του έργο, το καθολικό της Μονής Πετράκη, χρονολογείται το 1719, υπολογίζει ότι θα πρέπει να γεννήθηκε γύρω στα 1690). Έζησε στην Αττική – όπου πιθανόν ολοκλήρωσε την μόρφωσή του – αλλά επισκέφθηκε το Άγιο Όρος και την Βενετία. Τα έργα του είναι επηρεασμένα – όχι πάντα – από την τεχνοτροπία των Κρητικών αγιογράφων του 16ου και 17ου αιώνα.
Γνωστά έργα του είναι:
Οι τοιχογραφίες τμήματος του καθολικού της Μονής Πετράκη το 1719.
Οι τοιχογραφίες του Ναίσκου του Αγίου Γεωργίου του χωστού στον Καρηττό Αττικής 1727.
Οι τοιχογραφίες του Ναού της Κοίμησης της Θεοτόκου στο Κορωπί Αττικής το 1732.
Οι τοιχογραφίες του καθολικού της Μονής Φανερωμένης στη Σαλαμίνα το 1735. Το έργο αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο και ίσως το τελευταίο έργο του καλλιτέχνη.

Οι φορητές εικόνες στο τέμπλο της Φανερωμένης :
Η Μεταμόρφωση του Κυρίου. (1740)
Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος. (1740) και
Η Κοίμηση της Θεοτόκου. (1746) το οποίο και είναι το τελευταίο έργο του.
Ο Γεώργιος Μάρκου θα πρέπει να πέθανε γύρω στο 1751. Η παράδοση πιστεύει ότι πέθανε μετά την ολοκλήρωση της αγιογράφησης της Φανερωμένης από την χαρά του για το μεγαλειώδες έργο που κατάφερε να δημιουργήσει.
Η μεγάλη σε έκταση αγιογράφηση, οι πολλές σκηνές και τα ιδιαιτέρως πολλά πρόσωπα, προκάλεσαν τον θαυμασμό όχι μόνο των επισκεπτών αλλά και πολλών ειδικών που ασχολήθηκαν επισταμένως με το έργο του Μάρκου. Περίπου στις 3.597 ανέρχεται ο αριθμός των προσωπογραφιών του συγκεκριμένου έργου.
« Το τελευταίο και σπουδαιότερο από τα έργα του Γεωργίου Μάρκου είναι χωρίς αμφιβολία, και παρά τις όποιες αδυναμίες του, η αγιογράφηση του Καθολικού της Φανερωμένης στη Σαλαμίνα. Η τεράστια σε έκταση, αλλά και σε αριθμό σκηνών και προσώπων διακόσμηση, θαυμάστηκε και εξυμνήθηκε ιδιαίτερα….Με το έργο του αυτό ο Μάρκου γίνεται “ έργω Ευαγγελιστής” αφού, σύμφωνα με τον μεγάλο υμνωδό και πρόμαχο της ορθοδοξίας Ιωάννη το Δαμασκηνό, “ άπερ Ευαγγέλιον αφηγείται ούτος έργω δεικνύει”

argolikivivliothiki.gr

Posted in ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Σούτζος Γρηγόριος – Grigorios Soutzos [1814-1869]

(1814 Kωνσταντινούπολη – 1869 Παρίσι)
Σπούδασε ζωγραφική στη Ρώμη και στη συνέχεια στο Παρίσι, όπου και εγκαταστάθηκε οριστικά. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την απεικόνιση του τοπίου, το οποίο απέδωσε σύμφωνα με την αντίληψη του Yπαιθρισμού και με ύφος λυρικό.

nationalgallery.gr

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Ασπρόφτας Ανδρέας – Andreas Asproftas [1919-2004] Cypriot

Γεννήθηκε στο κατεχόμενο χωριό Τρυπημένη το 1919 και πέθανε στη Λευκωσία το 2004. Το 1937 γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου φοίτησε για 3 χρόνια. Ο πόλεμος τον ανάγκασε να διακόψει τις σπουδές του και έτσι παρέμεινε για 5 χρόνια στην Κύπρο εργαζόμενος. Ταυτόχρονα ασχολείτο με τη Μουσική και την Ζωγραφική βρισκόμενος σε διαρκή επαφή με τον Τηλέμαχο Κάνθο. Δεν μπόρεσε να συνεχίσει τις σπουδές του στην Ιατρική λόγω οικονομικών δυσκολιών. Πήρε το πτυχίο Καλών Τεχνών στην Perugia. Μ’ αυτά τα εφόδια εργάστηκε για 28 χρόνια σε σχολές Μέσης Εκπαίδευσης. Έκανε πολλές ατομικές εκθέσεις όπως και ομαδικές.

 
He was born in Tripimeni village in 1919 and died in Nicosia, 2004. He graduated from the Cyprus National Music school and from the Fine Art School of Perugia. He had many solo exhibitions and he participated in many group ones.

Posted in ΚΥΠΡΙΟΙ ΖΩΡΓΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Βορνόζη Αριάδνη – Ariadni Vornozi [1915]

Σπούδασε στη Σχολή καλών τεχνών στο εργαστήριο του Κ. Παρθένη. Αποφοίτησε το 1940 και μαζί με την αδερφή της παρακολούθησε μαθήματα βυζαντινής τέχνης. Η εξπρεσιονιστική της διάθεση φτάνει σε μεγαλύτερη ένταση στη σειρά έργων της με μορφές τροφίμων του ψυχιατρείου, ενώ τα τελευταία χρόνια ασχολείται περισσότερα με θέματα που θίγουν παγκόσμια και πανανθρώπινα προβλήματα. Παρουσίασε τα έργα της για πρώτη φορά στη έκθεση Ελληνική Τέχνη (1947) και αργότερα σε ομαδικές. Είναι μέλος του ΕΕΤΕ.

She studied at the School of Fine arts in the workshop of K. Parthenis. She graduated in 1940 and alongside her sister she attended courses of Byzantine art. Her expressionistic disposal reaches more intensity in her last line of work forming inmates from psychiatric clinic. In the past she used to deal more with subjects that offend worldwide also humanity problems. She has presented her work for first time in the Greek Art exhibition (1947) and later on in group exhibitions. She is member of EETE.

nikias.gr

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Τζάνες Κωνσταντίνος – Konstantinos Tzanes [1633-1685]

Zane Constantino. Αδελφός του ζωγράφου Εμμανουήλ Τζάνε Μπουνιαλή και του ποιητή Μαρίνου Τζάνε Μπουνιαλή. Έζησε στη Βενετία με τον αδελφό του Εμμανουήλ, του οποίου ακολουθεί τους τεχνικούς και εικονογραφικούς τρόπους διαφέρει όμως διότι -κυρίως στην προσωπογραφία αλλά και σε πίνακες προορισμένους για καθολικές εκκλησίες ακολουθεί τρόπους καθαρά ιταλικούς

Posted in ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Ιστορική οικία Λαζάρου Κουντουριώτη, Ύδρα

National Historical Museum-Lazaros Kountouriotis Historical Mansion, Hydra

ΔΕΙΤΕ ΚΙ’ΑΛΛΑ ΕΡΓΑ ΕΔΩ

Posted in ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΕΣ - ΜΟΥΣΕΙΑ | Σχολιάστε

ΧΕΙΡ ΑΓΓΕΛΟΥ

Posted in ΕΚΔΟΣΕΙΣ | Σχολιάστε

Κάνθος Τηλέμαχος – Telemachos Κanthos [1910-1993] Cypriot

ΔΕΙΤΕ ΚΙ’ΑΛΛΑ ΕΡΓΑ ΕΔΩ

Ο Τηλέμαχος Κάνθος έχει καθιερωθεί ως ο κατ’εξοχήν ζωγράφος της κυπριακής φύσης και της κυπριακής ζωής. Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια καλλιτεχνική οικογένεια του χωριού Άλωνα της Πιτσιλιάς. Ο πατέρας του, ο Χριστόδουλος Κάνθος ήταν δάσκαλος και βραβευμένος ζωγράφος, η μητέρα του Ευγενία Αραβή ήταν αγρότισσα. Ζωγράφος και δάσκαλος ήταν και ο μικρότερος αδελφός του, ο Θεόδοτος Κάνθος.

Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Άλωνας και μετά στο γυμνάσιο Αμμοχώστου. Το 1929 πήγε για σπουδές ζωγραφικής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών που τότε αποτελούσε μέρος του Πολυτεχνείου Αθηνών. Φοίτησε στην τάξη ζωγραφικής του Σπύρου Βικάτου, του Δημήτρη Μπισκίνη και του Ουμβέρτου Αργυρού και αργότερα στην τάξη χαρακτικής του Γιάννη Κεφαλληνού. Φοιτητής ακόμα ο Κάνθος είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί με τον χαράκτη δάσκαλό του, το Γιάννη Κεφαλληνό. Αργότερα, στην Κύπρο, εργάστηκε για μερικά χρόνια ως σκηνογράφος και κοστουμίστας στο νεοσύστατο κυπριακό Θέατρο το “Λυρικό” και αργότερα το “Νέο Λυρικό”. Την εποχή εκείνη σχεδίασε και πολλά πορτρέτα ηθοποιών. Από το 1951 ως το 1969 υπηρέτησε ως καθηγητής τέχνης στο Παγκύπριο Γυμνάσιο στη Λευκωσία. Ο Κάνθος πρωτοστάτησε σε κάθε νέα κίνηση της κυπριακής καλλιτεχνικής ζωής και το 1964 ίδρυσε μαζί με άλλους το Επιμελητήριο Καλών Τεχνών Ε.ΚΑ.ΤΕ.

Ο Κάνθος άφησε ένα μεγάλο αριθμό από ελαιογραφίες, σχέδια, ακουαρέλλες αλλά και χαρακτικά. Στη δεκαετία του 1940-50 έκανε μια εξαιρετική σειρά σχεδίων από το Γυναικοπάζαρο της Λευκωσίας, πάνω στα οποία βάσισε αργότερα τη σειρά των ελαιογραφιών του με τίτλο «Γυναικοπάζαρο» τα οποία έκανε σε διάφορα στάδια της ζωής του. Στην πολύ δημιουργική περίοδο της σταδιοδρομίας του απο το 1950 μέχρι το 1974, έδοσε απίθανες χρωματικά δημιουργίες με δυνατές σχηματικές γραμμές και βαθμηδόν αφαιρετική προσέγγιση. Μια άλλη ομάδα ελαιογραφιών, οι «Παραλλαγές από μιάν αυλή» του 1978 έχουν πιο ήπια παστέλ χρώματα. Ακολουθεί η πιο δημιουργική του περίοδος μέχρι το θάνατό του στις 18. Νοεμβρίου του 1993, στην οποία δίνει πολύ δυνατά έργα.

Οι ξυλογραφίες του Κάνθου αποτελούν σημαντικότατο μέρος της καλλιτεχνικής του δημιουργίας και ιδιαίτερα η σειρά που ακολούθησε την εισβολή του 1974, γνωστή ως «Σκληροί Χρόνοι» η οποία βραβεύτηκε και στην ΧV Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας, το 1984.
Με την υδατογραφία ο Κάνθος ασχολήθηκε από τα φοιτητικά του χρόνια μέχρι το τέλος της ζωής του και έδωσε έργα εξαιρετικής ποιότητας και δεξιοτεχνίας.

Το σημαντικότατο και υψηλής ποιότητας έργο που άφησε, καθιέρωσε τον Τηλέμαχο Κάνθο ως ένα από τους «πατέρες» της σύγχρονης κυπριακής τέχνης. Η ζωγραφική του χαρακτηρίζεται από σταθερές, δυναμικές γραμμές και ανεπανάληπτους κραδασμούς χρωμάτων. Υπάρχει μια εσωτερικότητα, ιδιαίτερα στα φίνα και πολύ ευαίσθητα σχέδια. Η τέχνη του χαρακτηρίστηκε από τον ίδιο και από άλλους ως “βιωματική” γιατί ο καλλιτέχνης μπορούσε να αναδείξει αυτό που ζούσε, ακόμα και το καθημερινό μέσα στην τέχνη του. Χαρακτηριστικό του είναι το αυθόρμητο λυρικό στοιχείο που κάνει το έργο του τόσο μοναδικό.

Έργα του Τηλέμαχου Κάνθου υπάρχουν σε πολλές κρατικές και ιδιωτικές συλλογές της Κύπρου αλλά και άλλων χωρών όπως η Ελλάδα, Αυστρία, Γερμανία και Αγγλία και έχουν εκτεθεί σε διάφορες εκθέσεις στην Κύπρο και διεθνώς. Μερικά από τα έργα του είναι εμπνευσμένα και ζωγραφισμένα επί τόπου στις διάφορες χώρες στις οποίες ο Κάνθος ταξίδεψε. Κυρίως όμως είναι από την Κύπρο, τη φύση και τους ανθρώπους της και συχνά από τη γενέτειρά του την Άλωνα. Γιατί ο Κάνθος μέχρι το τέλος της ζωής του διατηρούσε στενό δεσμό με το χωριό του, όπου υπάρχει το πατρικό του σπίτι και το σπίτι που έκτισε ο ίδιος αργότερα και στο οποίο περνούσε πολύ από το δημιουργικό του χρόνο. Πολύ συχνά ζωγράφισε τις ομορφιές της φύσης στο γοητευτικό φως της Άλωνας που τόσο αγάπησε.

Μαρία Κάνθου-Δανιήλ, 2009

alona.org.cy

Telemachos Kanthos (1910–1993) was born in Alona, a village in the highland Pitsillia area of Cyprus. He was the son of Christodoulos E. Kanthos, a prominent local teacher, and his wife Evgenia Aravi. He is regarded generally as a Father of modern Cypriot painting. His work is varied but his favorite subjects were the hills surrounding his village. Some of his most evocative work followed the Turkish invasion of Cyprus in 1974, where he recorded some of the suffering of the displaced persons and particularly those who had lost loved ones.

Posted in ΚΥΠΡΙΟΙ ΖΩΡΓΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Πιτζαμάνος Άγγελος – Angelos Pitzamanos [1467–1535]

Πιτζαμάνος, ΄Αγγελος (β’ μισό 15ου – α’ μισό 16ου αι.) (Angelo Bizamano). Κρητικός ζωγράφος φορητών εικόνων από το Ηράκλειο της Κρήτης. Σύμφωνα με αρχειακές μαρτυρίες συναντάται στο Ηράκλειο την περίοδο 1467 – 87 και ειδικότερα από το 1482 έως το 1487 ως μαθητής του γνωστού Κρητικού ζωγράφου Ανδρέα Παβία.

 

Angelos Pitzamanos (1467–1535) was a Greek Renaissance painter.
He was born in Crete and migrated to Otranto, South Italy where he did most of his work.

Posted in ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Παπαχριστόπουλος Κωστής (Costi) – Kostis Papachristopoulos (Costi) [1906-2004]

(1906 Αθήνα – 2004 Παρίσι) Σπούδασε γλυπτική στη Σχολή Καλών Τεχνών (1920-1925) με καθηγητή τον Θωμά Θωμόπουλο. Αμέσως μετά πήγε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα στην Ακαδημία Ζυλιέν κοντά στους Πωλ Λαντόφσκι και Ανρί Μπουσάρ, ενώ από το 1926 μαθήτευσε στην Ακαδημία Γκραντ Σωμιέρ, κοντά στον Αντουάν Μπουρντέλ. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1930 και το 1938 πήγε στη Ρώμη για να μάθει την τεχνική της χύτευσης του χαλκού με τη μέθοδο του χαμένου κεριού. Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα ξεκίνησε να δουλεύει με τη μέθοδο αυτή, η οποία εφαρμόστηκε τότε στην Ελλάδα για πρώτη φορά. Το 1945 πήγε και πάλι στο Παρίσι, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα. Παρουσίασε το έργο του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγονται συμμετοχές σε Πανελλήνιες, σε εκθέσεις της «Ομάδας Τέχνη», στο Σαλόν των Ανεξαρτήτων και του Κεραμικού στο Παρίσι, στη Μπιενάλε της Βενετίας το 1940 και στη Διεθνή Έκθεση Σύγχρονης Γλυπτικής (Exposition Internationale de Sculpture Contemporaine) στο Μουσείο Ροντέν στο Παρίσι το 1956. Επηρεασμένος από την παρισινή του μαθητεία, και ιδιαίτερα από τα διδάγματα του Μπουρντέλ και τη γλυπτική του Μαγιόλ, ο Κωστής Παπαχριστόπουλος παρέμεινε πιστός στην ανθρωποκεντρική απεικόνιση και φιλοτέχνησε κυρίως προτομές και γυναικεία γυμνά. Παράλληλα με τη γλυπτική ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική, αποδίδοντας με ρεαλιστική διάθεση τα γυμνά και τις νεκρές φύσεις και με ιμπρεσιονιστικό ύφος τα τοπία του. Φ. Τ.

nationalgallery.gr

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Διονύσιος ο εκ Φουρνά – Dionysius of Fourna [περίπου 1670-1746]

Γεννήθηκε γύρω στα 1670 στον Φουρνά Ευρυτανίας όπου και πέθανε μετά το 1744, οπότε αναφέρεται για τελευταία φορά σ’ ένα έγγραφο. Σύμφωνα με άλλες πηγές πιθανότατα απεβίωσε το 1746. Πατέρας του ήταν ο ιερέας Παναγιώτης Χαλκιάς. Όταν πέθανε ο πατέρας του αναγκάστηκε, ενώ ήταν σε ηλικία 12 ετών, να πάει στην Κωνσταντινούπολη για να εργαστεί. Έμεινε εκεί 4 χρόνια και σε ηλικία 16 ετών εγκαταστάθηκε στον Άθω κι έγινε μοναχός και αργότερα ιερομόναχος. Στο Άγιο Όρος (Καρυές) συμπλήρωσε τις γραμματικές του γνώσεις και διδάχτηκε την τέχνη της αγιογραφίας. Το 1711 ανέγειρε εκ βάθρων το κελί του στις Καρυές και το προς τιμήν του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου παρεκκλήσιό του, το οποίο εικονογράφησε και τοιχογράφησε.

Από το 1724 ως το 1728 ο Διονύσιος διέμενε στον Φουρνά, όπου με τους μαθητές του τοιχογράφησε τον καθεδρικό ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, ο οποίος δυστυχώς πυρπολήθηκε από τους Τούρκους πριν από την Επανάσταση του 1821. Από το 1729 έως το 1734 επέστρεψε στο Άγιο Όρος όπου με τη συνεχή μελέτη των έργων του Πανσελήνου και του Θεοφάνη και με την επίμονη και αφοσιωμένη εργασία κατάφερε να αναδειχθεί σε έναν από τους αξιολογότερους αγιογράφους της εποχής του. Σε αυτό το διάστημα και με τη βοήθεια του μαθητή του, Κύριλλου του Χίου, έγραψε την Ερμηνεία της ζωγραφικής τέχνης και αι κύριαι πηγαί αυτής.

Το 1734 λόγω φθόνου των ομοτέχνων του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Άγιο Όρος και να εγκατασταθεί στον Φουρνά, όπου ασχολήθηκε με την οικοδόμηση της Μονής της Ζωοδόχου Πηγής. Δίπλα στη Μονή ίδρυσε και σχολείο των κοινών γραμμάτων, καθώς και εργαστήριο αγιογραφικής τέχνης, το οποίο κατά τον Σέργιο Μακραίο, ο «πολύς εν σοφία» διδάσκαλος του Γένους Θεοφάνης, από το 1755 ανέδειξε σε σχολή για ανώτερες σπουδές. Η σχολή λειτούργησε μέχρι το 1784 και από αυτήν αναδείχθηκαν σπουδαίοι διδάσκαλοι και διαφωτιστές του υπόδουλου Γένους.

Σε όλο αυτό το διάστημα μέχρι το 1744 περιστασιακά επισκέφθηκε πάλι τον Άθω (1739) και την Κωνσταντινούπολη (1740 και 1744). Από όλο το ζωγραφικό του έργο στον Φουρνά, μετά από τους σεισμούς του 1966, σώζονται 3 εικόνες του 1733 που παριστάνουν τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, τον Ένθρονο Χριστό και τη Ζωοδόχο Πηγή, καθώς και μια εικόνα του 1725 που παριστάνει τους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο.

Dionysius of Fourna (c. 1670 – after 1744) was an Eastern Orthodox author of a manual of iconography and painting in the 18th century. He was born in Fourna, the Ottoman Empire, and went to study in Constantinople around the age of twelve before returning, as a monk, to Mt. Athos. He painted several icons in Mt. Athos, although the dates are indistinct (either 1701 or 1711) and at Karyes. In 1721, he painted the chapel of St. Demetrios in Vatopedi. He then returned to live in Fourna. His last official entry into public record is in 1741, when he gained permission to start a school at Agrafa.

Dionysius’s Hermeneia (1730 – 1734) attempts to provide a synthetic (or «harmonized») Gospel account of the life of Jesus Christ. His time line and events are mainly from the Book of Matthew, but he weaves in major incidents from the other synoptic Gospels. The manual is also called Mount Athos Painter’s Guide and is in three parts. In general, it is a chronological listing of scenes appropriate for painting, along with a proper inscription for the painter to include to make the icon, as well as the proper position in the church for each scene. The first part of the work gives recipes for colors, gesso, and instructions on body proportions for human figure painting. The second part is a manual for the life of Christ, descriptions and inscriptions for various Biblical and hagiographic subjects, and suggested images. The third part describes the locations in a church for each depiction. The manuscript survives in more than twenty-five instances.

It is likely that Dionysius surveyed existing churches from the medieval period, where the life of Christ would be told in emblems around the church. Although the work is not original, nor designed to be original, the description of each scene is probably from Dionysius’s own imagination and imagery.

wikipedia

 

Posted in ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Σπαχής Άγγελος – Angelos Spachis [1903-1963]

Εργάστηκε στο διαφημιστικό τμήμα της εταιρείας Αστήρ από το 1918. Ασχολήθηκε με τη διακόσμηση εσωτερικών χώρων και τις γραφικές τέχνες, συνεργαζόμενος με διαφημιστικά γραφεία. Σχεδίαζε επί πολλά χρόνια τα πακέτα των τσιγάρων για τις καπνοβιομηχανίες Παπαστράτου και Κεράνη. Το 1935 πήρε μέρος στην έκθεση της «Ομάδας Τέχνη»στο «Ατελιέ».

Αυτοδίδακτος, ήταν από τους πρώτους έλληνες καλλιτέχνες που υιοθέτησαν την τεχνική του κολάζ και χρησιμοποίησαν τις εκδορές στα έργα τους. Σημαντική θεωρείται η συμβολή του στην ανανέωση του βιομηχανικού σχεδίου, σύμφωνα με την αισθητική του Bauhaus.

He worked in the advertising division of the Astir company, starting in 1918. He was involved with interior decoration and the graphic arts, working in cooperation with advertising firms. For many years he designed cigarette packets for the Papastratos and Keranis cigarette companies. In 1935 he took part in the exhibition of the Art Group at the Atelier gallery.
Self-taught, he was one of the first Greek artists to adopt the collage technique and use scraping in his work. His contribution to the renewal of industrial design in agreement with the aesthetics of the Bauhaus is considered important.

nationalgallery.gr

Posted in ΑΥΤΟΔΙΔΑΚΤΟΙ - ΝΑΪΦ | Σχολιάστε

Ηλιάδου Ελένη – Eleni Iliadou [1895-1975]

Κωνσταντινούπολη 1895-Αθήνα 1975
Σπούδασε ζωγραφική στο Μόναχο, στην καλλιτεχνική σχολή του H. Groeber. Μετα μια σειρά ταξιδιών που πραγματοποίησε στην Ιταλία και τη Γαλλία, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και μετά το 1924 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Ασχολήθηκε με τη διδασκαλία καλλιτεχνικών μαθημάτων σε σχολεία και ιδρύματα.
Το έργο της, προσωπογραφίες, τοπία, ιστορικές στιγμές και ηθογραφίες, παρουσίασε σε ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα. Ήταν μέλος της ΕΕΤΕ.

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε