Καπτζής Χαράλαμπος – Charalampos Kaptzis [1923-2008]

ΔΕΙΤΕ ΚΙ’ΑΛΛΑ ΕΡΓΑ ΕΔΩ

Ο Χαράλαμπος Καπτζής γεννήθηκε το 1923 στο Σκαλοχώρι Λέσβου από γονείς Μικρασιάτες από τα Μοσχονήσια. Μεγάλωσε στη Μυτιλήνη και το 1946 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα με την οικογένειά του και ζωγραφίζει, ζωγραφίζει, ζωγραφίζει. Έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 40 ατομικές εκθέσεις. Έργα του κοσμούν το «Musée International d’Art Naïf» στη Νίκαια της Γαλλίας. Από το 1996 είναι μέλος του Ελληνικού Επιμελητηρίου Καλών Τεχνών και μέλος του πνευματικού και πολιτιστικού Σωματείου «Πανελλήνιος Εταιρεία Πολιτισμού». Έχει τιμηθεί από το Σύλλογο Ελλήνων Λογοτεχνών για τη συμμετοχή του στην ανύψωση και καλλιέργεια του σύγχρονου Ελληνικού Πολιτισμού. Απεβίωσε στις 8 Δεκεμβρίου 2008, μια μέρα μετά τη λήξη της τελευταίας του ατομικής έκθεσης.

Posted in ΑΥΤΟΔΙΔΑΚΤΟΙ - ΝΑΪΦ | Σχολιάστε

Θωμόπουλος Θωμάς – Thomas Thomopoulos [1873-1937]

Ο Θωμάς Θωμόπουλος (Σμύρνη, 1873 – Αθήνα, 2 Σεπτεμβρίου 1937) ήταν Έλληνας γλύπτης, ζωγράφος και καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.
Ο Θωμάς Θωμόπουλος ήταν Κυπριακής καταγωγής.Σε ηλικία 4 ετών ήλθε από τη Σμύρνη στην Αθήνα το 1877. Φοίτησε στη Σχολή των Τεχνών. Δάσκαλοί του ήταν ο Γεώργιος Βρούτος (γλυπτική) και ο Νικηφόρος Λύτρας (ζωγραφική). Το 1897 του απονεμήθηκε το Θωμαΐδειο και το Χρυσοβέργειο βραβείο. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία των Καλών Τεχνών του Μονάχου και αργότερα πήγε στη Φλωρεντία, στη Νάπολη και στη Ρώμη, καταλήγοντας το 1900 στην Αθήνα, όπου και έγινε καθηγητής γλυπτικής της Σχολής Καλών Τεχνών.
Έπαιξε σημαντικό ρόλο (μαζί με άλλους καλλιτέχνες) στην καλλιτεχνική αναγνώριση αλλά και τη ζωή του Γιαννούλη Χαλεπά στα μέσα της δεκαετίας του 1920.
wikipedia

 

He first studied painting at the School of Arts with Nikiforos Lytras and sculpture with Georgios Vroutos; he went on to S. Eberle’s workshop and the Munich Academy, where he attended composition classes. He visited and studied museums in Florence, Rome and Naples. Returning to Greece in 1900, he established a workshop; in 1910, he had courses at K. Konstantinidis’s workshop. In January 1912, he was appointed professor at the School of Arts and remained in this post throughout his life. His contribution to the preservation of Yannoulis Chalepas’s works was substantial: He visited the island of Tinos in 1922, leading a Ministry of Education team, in order to cast in plaster the works of Chalepas’s latest period. In 1930, he was elected regular member of the Academy of Athens.
His exhibition activity includes solo and group exhibitions, including events at the Parnassos Hall and exhibitions by the Greek Society of Artists, as well as the Venice Biennale (1934); a tribute to his work was held during the 1948 Panhellenic exhibition.
His apprenticeship with Georgios Vroutos accounts for the neoclassicist qualities in his work; moreover – even in his earliest works – the evident preference to mythological and allegorical subjects suggests his affinity with neo-idealist and symbolist trends, with which he had come into contact during his studies in Munich. Thomopoulos, however, is not limited to these, as his oeuvre is informed by an eclectic attitude. Thus, romantic qualities can also be felt, such as his endeavour to capture passion, or his flowing outlines, originating in Rodin, along with realistic qualities, mainly in his busts. His greatest innovation was his coloured sculptures, which he introduced in the 1900’s.

nationalgallery.gr

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Αρλιώτη Λιλή – Lili Arlioti [1908-1979]

Ζωγράφος, σύζυγος του οικονομολόγου Καρόλου Αρλιώτη και κόρη του στρατηγού Αριστοτέλη Βλαχόπουλου. Η Αρλιώτη σπούδασε ζωγραφική και μουσική στην Αθήνα και στο εξωτερικό, καθώς και ιστορία της τέχνης στη Λωζάννη.

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Ναυτικό Μουσείο της Ελλάδος – Hellenic Maritime Museum

Διεύθυνση: Ακτή Θεμιστοκλέους, Μαρίνα Ζέας, 185 37 Πειραιάς
Τηλέφωνο: (+30) 210-4516264, 210-4286959
Ημέρες-Ώρες λειτουργίας
Τρίτη – Σάββατο: 09.00 – 14.00 Κυριακή, Δευτέρα κλειστά
Γενική είσοδος: 4,00 €, Μειωμένο: 2,00 €

http://hmmuseum.gr/

Posted in ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΕΣ - ΜΟΥΣΕΙΑ | Σχολιάστε

Παραμυθιώτης Παναγιώτης – Panagiotis Paramithiotis [17ος αιώνας αρχές 18ου αιώνα] περ. 1680 – ;

Παραμυθιώτης, Παναγιώτης (Κέρκυρα, περ. 1680 – ;). Αγιογράφος. Η οικογένειά του καταγόταν από την Παραμυθιά της Ηπείρου. Ανάμεσα στα έργα του περιλαμβάνεται Ο Μυστικός Δείπνος, που βρίσκεται στη μητροπολιτική εκκλησία της Κέρκυρας, Ο Άγιος Αρσένιος στους Αγίους Πάντες κ.ά. Το πλέον αξιόλογο δημιούργημα του καλλιτέχνη είναι η μεγάλη σύνθεση Δημιουργία του κόσμου, στην εκκλησία του Αγίου Ελευθερίου, όπου φαίνεται καθαρά το μεγάλο ταλέντο του, χάρη στην εκφραστικότητα των προσώπων, στην πλαστική δημιουργία και στην εξαιρετική σύνθεση του έργου.

ygeiaonline.gr

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Ησαΐας Αλέξανδρος – Alexandros Isaias [1800-1839]

Ο Αλέξανδρος Ησαίας γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1800. Ο Ιωάννης Καποδίστριας τον διόρισε το 1829 διευθυντή στο Αλληλοδιδακτικό Σχολείο στο Ναύπλιο. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη λιθογράφηση και έκδοση υδατογραφιών σχετικών με πολεμικά γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης. Αν και αρχικά είχε συμφωνήσει να λιθογραφήσει τις εικόνες σύμφωνα με τα πρώτότυπα έργα, εκείνος τύπωσε διαφορετικές εικόνες, οι οποίες στην πραγματικότητα ήταν λιθογραφίες Ιταλών δημιουργών,τις οποίες υπέγραψε ως έργα του. Το 1839 λίγο πριν το θάνατό του, στην Τεργέστη τύπωσε επτά λιθογραφίες με τον γενικό τίτλο Ιστορία της Ελλάδος υπό Αλέξανδρου Σ. Ησαΐα. Η πλήρης σειρά του έργου βρίσκεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο.

wikipedia

Posted in ΛΙΘΟΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Ορφανός Λάμπρος – Lampros Orfanos [1916-1995]

ΔΕΙΤΕ ΚΙ’ΑΛΛΑ ΕΡΓΑ ΕΔΩ

Ο Λάμπρος Ορφανός γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε ζωγραφική στην Α.Σ.Κ.Τ. των Αθηνών με καθηγητές τον Ο. Αργυρό και τον Ε. Θωμόπουλο, και χαρακτική με δάσκαλο τον Γ. Κεφαλληνό. Παρακολούθησε Ιστορία της Τέχνης κοντά στον Π. Πρεβελάκη, όπου υπήρξε και επιμελητής του τμήματος του. Το 1949 άρχισε να εργάζεται στην Τράπεζα της Ελλάδος, στην Υπηρεσία Καλλιτεχνικού Σχεδίου και Χάραξης του Ιδρύματος Εκτυπώσεων Τραπεζογραμματίων και Αξιών (Ι.Ε.Τ.Α. Με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. σπούδασε στο Παρίσι (1952-1955), στο Εργαστήριο Χαρακτικής της Ecole des Beaux-Arts, με καθηγητή και Maître du Burin, τον R. Cami. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του τιμήθηκε το 1953 με το δεύτερο και τρίτο βραβείο χαρακτικής και το 1954 με το πρώτο. Παράλληλα τον ίδιο καιρό φοίτησε στο College Technique Estienne (Arts et Industries du livre) όπου συμπλήρωσε τις γνώσεις του στην τέχνη του βιβλίου, στη χάραξη γραμματοσήμων, γραμμάτων, τραπεζογραμματίων και αξιών, με καθηγητή τον R.Cottet. Στο Παρίσι χάραξε τρία ελληνικά γραμματόσημα, που φιλοτέχνησε σαν δείγμα εργασίας για τα ΕΛ.ΤΑ, όπως επίσης και τρία γραμματόσημα του Γαλλικού κράτους και των Γαλλικών αποικιών. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα συνέχισε τις εργασίες του στο (Ι.Ε.Τ.Α.). Δημιούργησε και χάραξε σε ατσάλι τα κυριότερα χαρτονομίσματα του Ελληνικού Κράτους. Σχεδίασε τις μακέττες όλων των Ελληνικών Κερμάτων από το 1973 ως το 1976, σε συνεργασία με τον Ι. Στίνη και αργότερα με τους γλύπτες Θ. Παπαγιάννη και Ν. Περαντινό. Χάρη στον Ξενοφώντα Ζολώτα, Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, και την ειδίκευση του Λάμπρου Ορφανού στη μικροχαρακτική σε ατσάλι, η Ελλάδα άρχισε να παράγει και να εκτυπώνει στο Εθνικό Νομισματοκοπείο της Τράπεζας της Ελλάδος (ΙΕΤΑ) τα δικά της τραπεζογραμμάτια, στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Το1963 συνάπτει αποκλειστικό συμβόλαιο χάραξης τραπεζογραμματίων με την Διεθνή Εκτυπωτική εταιρεία Χαρτονομισμάτων και Αξιών, De La Rue – R. Giori Company (Lausanne) της Ελβετίας. Ως πρώτο έργο του δημιούργησε το χαρτονόμισμα των 10$ για την Τράπεζα του Καναδά, σε συνεργασία με τον Ι. Στίνη. Το 1961 τιμήθηκε και με το Α βραβείο αφίσας με θέμα τη Γενική Απογραφή Πληθυσμού. Φιλοτέχνησε τα Χαρτόσημα του Ελληνικού Κράτους επι Βασιλευομένης Δημοκρατίας όπως επίσης και επί Ελληνικής Δημοκρατίας. Τη δεκαετία του 1960 δημιούργησε το λογότυπο του νεοσύστατου Οργανισμού Γεωργικων Ασφαλίσεων (ΟΓΑ) της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος, όπως επίσης τα Γραμμάτια Συντάξεών του. Το 1977 φιλοτέχνησε δύο γραμματόσημα των Ελληνικών Ταχυδρομείων (ΕΛΤΑ), ένα για την Αποκατάσταση της Ελληνικής Δημοκρατίας και ένα για τον Απόδημο Ελληνισμό. Έργα τους βρίσκονται στις συλλογές των Υπουργείων Παιδείας, Πολιτισμού και Εξωτερκών, στην Εθνική Πινακοθήκη, και στα σημαντικότερα Μουσεία, Βιβλιοθήκες Αρχεία και Ιδρύματα της Ελλάδος. Επίσης έργα του Λ.Ορφανού υπάρχουν στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βοστώνης, στo Μουσείο Τέχνης του Portland, στο Ίδρυμα Getty (ΗΠΑ), στην Βασιλική Συλλογή της Σουηδίας και στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Νορβηγίας. Ακόμα έργα του περιλαμβάνονται στις Κεντρικές Τράπεζες της Γαλλλίας, του Βελγίου, του Καναδά, της Χιλής και της Ελλάδος, στις συλλογές των Υπουργείων Εξωτερικων του Ισραήλ και της Ρουμανίας και σε μεγάλες ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό. Ο Λάμπρος Ορφανός ανήκει στους κορυφαίους δημιουργούς της εποχής του. (Το βιογραφικό σημείωμα του Λ. Ορφανού, προέρχεται από τη διδακτορική διατριβή της Ελένης Γκόνου Στυλιανίδη, με θέμα «Οι πρώτοι Έλληνες χαράκτες του εθνικού χαρτονομίσματος και το χαρακτικό τους έργο» )

lifo.gr

Posted in ΧΑΡΑΚΤΕΣ | Σχολιάστε

Καλούτσης Βαλέριος – Valerios Kaloutsis [1927-2014]

Ο Βαλέριος Καλούτσης γεννήθηκε στα Χανιά το 1927 και σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, με δάσκαλο τον Γιάννη Μόραλη, στο Saint Martin’s School του Λονδίνου και στην Ecole des Beaux Arts του Παρισιού. Ήδη από τη δεκαετία του ’50 έχει μια έντονη παρουσία στον ευρωπαϊκό χώρο, συνδυάζοντας την τεχνολογία με την καλλιτεχνική έκφραση και την αγωνία για τη διατύπωση ενός προσωπικού οράματος με τα πιο ρηξικέλευθα επιστημονικά δεδομένα. Το 1955 συμμετέχει σε μεγάλη ομαδική έκθεση στην Picadilly Gallery της Cork Street στο Λονδίνο. Το 1957 η πρώτη ατομική του έκθεση στο Παρίσι (Galerie 93, Faubourg) αποσπά εκτενείς αναφορές στον γαλλικό Τύπο. Το 1960 υπογράφει συμβόλαιο με τη Redfern Gallery στο Λονδίνο, όπου εκθέτει συνεχώς από το 1961 έως το 1968. Την ίδια εποχή ασχολούνται μαζί του κριτικοί κύρους όπως οι Julian Hall, Charles Spencer, Eric Newton, Edward Lucie-Smith, Conroy Maddox, Pierre Rouve, Jasia Reichardt, κ.ά., σε έντυπα όπως τα «Guardian», «Times», «Arts Review», το γαλλικό «Art» (με την υπογραφή του Michel Ragon), κ.ά. Τον Ιούλιο του 1962 το περιοδικό «The Studio» κυκλοφορεί με φωτογραφία του Καλούτση στο εξώφυλλο και μεγάλη συνέντευξή του στο εσωτερικό με τίτλο «Ego into Art». Το 1968 λαμβάνει μέρος στην ομαδική έκθεση που διοργανώνει ο Χρήστος Ιωακειμίδης στο Βερολίνο, με τίτλο «Avantgarde, Griechenland» (συμμετέχουν επίσης οι Δανιήλ, Λογοθέτης, Νίκος -Κεσσανλής-, Παύλος, Τάκις, Τσόκλης και Ξενάκης), και το 1969 στην «Expo ’69» στο Μόντρεαλ, ενώ επεξεργάζεται μια σειρά από φωτοκινητικά και ηχοκινητικά έργα («Kinoptics» και «Naturmatic»). Η αλλαγή της σταδιοδρομίας του Βαλέριου Καλούτση σημειώνεται όταν πεθαίνει ο ιδιοκτήτης της Redfern Gallery, το 1968, η γκαλερί κλείνει και ο Καλούτσης χάνει τον άνθρωπο που τον πίστευε και τον στήριζε. Το γεγονός αυτό θα σημάνει μια περίοδο μεγάλης εσωστρέφειας έως τη στιγμή που ο Καλούτσης θα αρχίσει να συνεργάζεται με τον «Δεσμό» του Μάνου Παυλίδη και της Έπης Πρωτονοταρίου (1973). Ταυτόχρονα, ο Καλούτσης συμμετέχει ανελλιπώς στη Fiac του Παρισιού από το 1974 έως το 1980. Από το 1990 ζει μόνιμα στα Χανιά, συνεχίζοντας να παράγει αδιάκοπα και συνεχίζοντας να εμπνέεται από τη γενέθλια γη. Παραδόξως ο Καλούτσης σήμερα δεν είναι τόσο γνωστός όσο θα του άξιζε. Τα τελευταία χρόνια μια σειρά παρουσιάσεις του έργου του (μεταξύ των οποίων η συμμετοχή στην ομαδική έκθεση του ιδρύματος ΔΕΣΤΕ, την αφιερωμένη στους καλλιτέχνες του «Δεσμού», το 1999, η αναδρομική έκθεση με τίτλο «Μεταλλαγές 1950-2000» στην αίθουσα «Το Μήλο Τεχνοχώρος», στην Αθήνα, το 2004, και κυρίως η αναδρομική έκθεση «Ανατροπές 1954-2004» στη Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων, μεταξύ 7.11.2005 – 7.1.2006, σε επιμέλεια Μ. Στεφανίδη), επιχειρούν να αποκαταστήσουν, εν μέρει, την ιστορική αλήθεια και να του αποδώσουν τη θέση που του ανήκει στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι της νεώτερης και νεωτερικής τέχνης στη χώρα μας.

biblionet.gr

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Κάσιαλος Μιχαήλ – Michael Kashalos [1885-1974] Cypriot

Γεννήθηκε στο χωριό Άσσια το 1885. Ήταν μοναχοπαίδι, αυτοδίδακτος ζωγράφος της απλοϊκής (Ναΐφ) τέχνης. Στο Δημοτικό Σχολείο Άσσιας παρακολουθεί με ζήλο τον δάσκαλό του Κ. Πιερίδη, ο οποίος ασχολείτο με την αγιογραφία, καθώς επίσης και τους δύο πατέρες Κύριλλο και Νύφωνα, οι οποίοι ασχολούνταν εκείνη την περίοδο με την αγιογράφηση των εικόνων της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου.

Στα 13 του αρχίζει να μαθαίνει την τέχνη του παπουτσή, επάγγελμα το οποίο εξάσκησε μέχρι το 1920. Ακολούθως ασχολείται με την αγγειοπλαστική και δημιουργεί απομιμήσεις παλαιών αντικειμένων, τα οποία και πωλεί. Το 1957, σε ηλικία 72 ετών, αρχίζει να ζωγραφίζει. Τον ενθαρρύνουν στην προσπάθειά του αυτή ο Αδαμάντιος Διαμαντής και ο Χριστόφορος Σάββα. Ο ίδιος έλεγε πάντοτε ότι «για να γίνει ένας ζωγράφος, πρέπει να έχει σταθερό χέρι. Να μην τρέμει». Συμμετέχει σε διάφορες εκθέσεις από το 1960 μέχρι 1966. Το Φεβρουάριο του 1967 εκθέτει στο Ινστιτούτο Κοινοπολιτείας στο Λονδίνο και προσελκύει ρεκόρ επισκέψεων, πωλώντας σχεδόν όλα του τα έργα. Μεταξύ των ετών 1967 και 1971 αρχίζει την ανέγερση της εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνα στην Άσσια, τις αγιογραφίες της οποίας έκανε ο ίδιος.

Το 1969 λαμβάνει μέρος στην Τριενάλε Ναΐφ Τέχνης στην Μπρατισλάβα, όπου αποσπά εύφημο μνεία. Ακολούθως συμμετέχει σε διάφορες εκθέσεις μέχρι το 1974, όπου κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής κακοποιείται από τους Τούρκους και κλονίζεται σοβαρά η υγεία του. Πεθαίνει στις 31 Αυγούστου 1974 σε ηλικία 89 ετών. Τον ίδιο χρόνο η Ακαδημία Αθηνών τον βραβεύει μετά θάνατον. Το έργο του αποτελεί σημαντική προσφορά στην παγκόσμια ιστορία της απλοϊκής τέχνης και δικαίως κατατάσσει τον Μιχάλη Κάσιαλο στους μεγάλους Ευρωπαίους ναΐφ καλλιτέχνες.

 

Born in Assia, 1885. Self-taught. Attended a few icon-painting classes at Elementary School given by the teacher and iconographer Kyriacos Pierides. Worked as shoe-maker until the Second World War and then turned to mirror decoration and painting on glass. He also made decorative clay and plaster objects and copies of ancient finds. Around 1957 he took up painting and gradually devoted himself entirely to it. In August 1974 was seriously wounded by the Turkish Army which invaded his village and died later, on 31 of August, as a refugee in Larnaca. Is considered as the father of contemporary Cypriot Naive art. His work can be found at the State Gallery of Contemporary Cypriot Art, the Cyprus Folk Art Museum, the Cultural Centre of Popular Bank and in private collections.

psatharis-auctions.com.cy

Posted in ΚΥΠΡΙΟΙ ΖΩΡΓΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Σκορδίλης Εμμανουήλ – Emmanouil Skordilis [1647-1671]

Από τους σημαντικότερους ζωγράφους των Κυκλάδων του 17ου αιώνα, με μεγάλο αριθμό έργων. Καταγόταν από την Κρήτη και υποθέτουμε βάσιμα ότι εκεί ζούσε έως τήν ώριμη ηλικία του, γιατί μία εικόνα στη μονή Χρυσοπηγής Χανίων με την υπογραφή χείρ και έξοδος Εμμανουήλ ιερέως Σκορδυλήου, υποδηλώνει, εκτός από κάποια προσωπική σχέση με τη μονή, καί ότι από εκεί θα έφυγε ο ζωγράφος μετά την άλωση των Χανίων από τους Τούρκους (1645). Η παλαιότερη γνωστή χρονολογημένη εικόνα του στις Κυκλάδες είναι του έτους 1647. Πρέπει να είχε εγκατασταθεί στη Μήλο, όπου υπογράφει: Μνήσθητι Κύριε ως αγαθός των δούλων σου Μανουήλ ιερέως Σκορδίλη και Γιακουμετου Μοδινού των επιτρόπων στην εικόνα της Δυνάμεως του Υψίστου.

pandektis.ekt.gr

Posted in ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Κόλλας Περικλής – Periklis Kollas [1860-1883]

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1860. Σπούδασε στην Ιταλία και το έργο που μας έχει αφήσει είναι εξαιρετικά περιορισμένο, αφού πέθανε σε ηλικία μόλις 23 ετών.

Ασχολήθηκε κυρίως με την τοπιογραφία. Από το μικρό σε όγκο έργο του διακρίνεται η αγάπη του για τις χρωματικές διαβαθμίσεις και το καλοδουλεμένο σχέδιο.

Έργα του έχουν στην κατοχή τους η Κερκυραϊκή Πινακοθήκη, η Πινακοθήκη Δήμου Κέρκυρας και η Φιλαρμονική Εταιρεία της Κέρκυρας.

Ο Περικλής Κόλλας πέθανε το 1883

Corfu Art Gallery

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Βότσης Στέλιος – Stelios Votsis [1929-2012] Cypriot

ΔΕΙΤΕ ΚΙ’ΑΛΛΑ ΕΡΓΑ ΕΔΩ

Γεννήθηκε το 1929 στην Λάρνακα και σπούδασε ζωγραφική στο St. Martin’s School of Art και στην Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου. Από τους πιο σημαντικούς Κύπριους ζωγράφους. Έχει παρουσιάσει έργα του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Κύπρο, την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Στα αρχικά του έργα με πορτρέτα, τοπία, εσωτερικά και νεκρές φύσεις αν και διαμορφώνει μια προσωπική πορεία την εγκαταλείπει στα μέσα της δεκαετίας του ’60 για να αφοσιωθεί σε γεωμετρικά θέματα.

Στα γεωμετρικά στοιχεία επαναφέρει, μετά τα γεγονότα του 1974, την ανθρώπινη μορφή, δίνοντας κι άλλες προεκτάσεις στη ζωγραφική του μέσα από υπαρξιακές αγωνίες.

Η δουλειά του χαρακτηρίζεται από την αυστηρή οργάνωση του χώρου, το γεωμετρικό λεξιλόγιο και την μορφοπλαστική λιτότητα. Τα στοιχεία αυτά, τα οποία επαναλαμβάνονται σε όλες τις φάσεις της καλλιτεχνικής του πορείας, συγκροτούν γραφή αυστηρά προσωπική και αναγνωρίσιμη.

Posted in ΚΥΠΡΙΟΙ ΖΩΡΓΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Ανδρικοπούλου Νέλλη – Nelly Andrikopoulou [1921-2014]

H Νέλλη Ανδρικοπούλου γεννήθηκε το 1921 στην Κωνσταντινούπολη. Το 1936 η οικογένειά της  εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Το 1939 γράφτηκε στο προπαρασκευαστικό τμήμα της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, όπου διδάχθηκε σχέδιο με τον Δημήτριο Μπισκίνη. Μετά από μια διακοπή λόγω του πολέμου, συνέχισε το 1943 με σπουδές γλυπτικής στην ΑΣΚΤ, στο εργαστήριο του Μιχάλη Τόμπρου.
Το 1945 συμμετείχε με δικά της έξοδα στο πρόγραμμα αποστολής Ελλήνων υποτρόφων στη Γαλλία με το πλοίο Ματαρόα, μια ιστορία που αφηγήθηκε αργότερα στο βιβλίο της Το ταξίδι του Ματαρόα (2007). Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα γλυπτικής με τη Μαργκαρέτα Λαβριλλιέ, καθώς και στην Ακαδημία Grande Chaumière με τον Οσσίπ Ζαντκίν. Στη γλυπτική της διακρίνονται οι επιρροές των δασκάλων της και των κυβιστικών τάσεων της παρισινής τέχνης. Παρά την αρχική της πρόθεση, δεν κατόρθωσε να παρατείνει τη διαμονή της στη γαλλική πρωτεύουσα μετά το 1947, οπότε επέστρεψε στην Αθήνα. Έκτοτε ασχολήθηκε περισσότερο με τη ζωγραφική και το σχέδιο.
Το 1949 έγινε μέλος της Ομάδας «Αρμός» και το 1950 παντρεύτηκε τον Νίκο Εγγονόπουλο, με τον οποίο έζησε έως το 1954. Σε αυτή την περίοδο το έργο της δέχεται την επίδραση του Εγγονόπουλου, με εμφανείς αναφορές στη βυζαντινή ζωγραφική και το σουρεαλισμό. Τα επόμενα χρόνια εργάστηκε στο χώρο του τουρισμού, κυρίως ως ξεναγός. Πολλά τοπία από τα ταξίδια της αποτυπώνονται στη ζωγραφική της.
Μεγάλο μέρος της θεματολογίας της αντανακλά στιγμές της ζωής της, ανθρώπους και χώρους από το οικείο της περιβάλλον. Συχνά προσωπογραφούνται σημαντικοί καλλιτέχνες και διανοούμενοι της εποχής, με τους οποίους διατηρούσε φιλικές σχέσεις. Η ελεύθερη σχεδιαστική απόδοση των θεμάτων, η χρωματική αρμονία και η διεισδυτική ματιά στα ατομικά χαρακτηριστικά των προσώπων είναι μερικά από τα κύρια γνωρίσματα του εικαστικού της έργου.
Ανέπτυξε επίσης αξιόλογη δραστηριότητα ως συγγραφέας και μεταφράστρια, από τα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις στο Παρίσι και στην Αθήνα. Το 2014, μερικούς μήνες πριν από το θάνατό της, πραγματοποιήθηκε αναδρομική έκθεση του έργου της από το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

 

She was born in Istanbul (Constantinople) in 1921. She moved to Athens with her family in 1936. In 1939, she entered the preparatory department of the Athens School of Fine Arts, where she studied drawing under Dimitrios Biskinis. In 1943, after an interval due to the War, she continued with sculptural studies at ASFA, under Michalis Tombros.
In 1945, she participated in the transportation of 200 young Greek scholars of the French state to France with the ship ‘Mataroa’, at her own expense, a story recounted later in her book “The Voyage of the Mataroa” (2007). She settled in Paris, where she attended sculpture lessons under Marguerite Lavrilleux, and also at the Académie de la Grande Chaumière under Ossip Zadkine. Her sculptural work reveals the influences of her teachers and the cubist trends of Parisian art. Despite her original intention, she managed to extend her stay in the French capital beyond 1947, when she returned to Athens. Since then, she focused mostly on painting and drawing.
In 1949, she joined the artistic group “Armos”, and in 1950 she married Nikos Engonopoulos, with whom she lived until 1954. During that period, her work received Engonopoulos’ influence, with evident references to Byzantine painting and surrealism. In the following years, she worked in tourism, mainly as a tour guide. Many landscapes from her travels are depicted in her painting.
A large part of her themes reflects moments of her life, as well as people and places from her familiar environment. She often portrays important artists and intellectuals of her time, with whom she maintained friendly relations. The freehand drawing of her subjects, the chromatic harmony, and her profound perception of individual facial features, are some of the main distinctive characteristics of her oeurve.
She also developed significant writing and translating work, since the late 1980s.
She participated in group exhibitions in Paris and Athens. In 2014, only a few months before her death, her retrospective exhibition was held at the National Bank of Greece Cultural Foundation in Athens and Thessaloniki.

dp.iset.gr

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Μάρκου Γεώργιος – Georgios Markou [1690-1751]

Μάρκου Γεώργιος, ο Αργείος Αγιογράφος (Ζωγράφος)
Ο Γεώργιος Μάρκου γεννήθηκε γύρω στα 1690. Βέβαια, σχετικά με την γέννηση του δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο στοιχείο. (Ο Κώστας Δανούσης παίρνοντας υπόψη του ότι το πρώτο γνωστό του έργο, το καθολικό της Μονής Πετράκη, χρονολογείται το 1719, υπολογίζει ότι θα πρέπει να γεννήθηκε γύρω στα 1690). Έζησε στην Αττική – όπου πιθανόν ολοκλήρωσε την μόρφωσή του – αλλά επισκέφθηκε το Άγιο Όρος και την Βενετία. Τα έργα του είναι επηρεασμένα – όχι πάντα – από την τεχνοτροπία των Κρητικών αγιογράφων του 16ου και 17ου αιώνα.
Γνωστά έργα του είναι:
Οι τοιχογραφίες τμήματος του καθολικού της Μονής Πετράκη το 1719.
Οι τοιχογραφίες του Ναίσκου του Αγίου Γεωργίου του χωστού στον Καρηττό Αττικής 1727.
Οι τοιχογραφίες του Ναού της Κοίμησης της Θεοτόκου στο Κορωπί Αττικής το 1732.
Οι τοιχογραφίες του καθολικού της Μονής Φανερωμένης στη Σαλαμίνα το 1735. Το έργο αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο και ίσως το τελευταίο έργο του καλλιτέχνη.

Οι φορητές εικόνες στο τέμπλο της Φανερωμένης :
Η Μεταμόρφωση του Κυρίου. (1740)
Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος. (1740) και
Η Κοίμηση της Θεοτόκου. (1746) το οποίο και είναι το τελευταίο έργο του.
Ο Γεώργιος Μάρκου θα πρέπει να πέθανε γύρω στο 1751. Η παράδοση πιστεύει ότι πέθανε μετά την ολοκλήρωση της αγιογράφησης της Φανερωμένης από την χαρά του για το μεγαλειώδες έργο που κατάφερε να δημιουργήσει.
Η μεγάλη σε έκταση αγιογράφηση, οι πολλές σκηνές και τα ιδιαιτέρως πολλά πρόσωπα, προκάλεσαν τον θαυμασμό όχι μόνο των επισκεπτών αλλά και πολλών ειδικών που ασχολήθηκαν επισταμένως με το έργο του Μάρκου. Περίπου στις 3.597 ανέρχεται ο αριθμός των προσωπογραφιών του συγκεκριμένου έργου.
« Το τελευταίο και σπουδαιότερο από τα έργα του Γεωργίου Μάρκου είναι χωρίς αμφιβολία, και παρά τις όποιες αδυναμίες του, η αγιογράφηση του Καθολικού της Φανερωμένης στη Σαλαμίνα. Η τεράστια σε έκταση, αλλά και σε αριθμό σκηνών και προσώπων διακόσμηση, θαυμάστηκε και εξυμνήθηκε ιδιαίτερα….Με το έργο του αυτό ο Μάρκου γίνεται “ έργω Ευαγγελιστής” αφού, σύμφωνα με τον μεγάλο υμνωδό και πρόμαχο της ορθοδοξίας Ιωάννη το Δαμασκηνό, “ άπερ Ευαγγέλιον αφηγείται ούτος έργω δεικνύει”

argolikivivliothiki.gr

Posted in ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Σούτζος Γρηγόριος – Grigorios Soutzos [1814-1869]

(1814 Kωνσταντινούπολη – 1869 Παρίσι)
Σπούδασε ζωγραφική στη Ρώμη και στη συνέχεια στο Παρίσι, όπου και εγκαταστάθηκε οριστικά. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την απεικόνιση του τοπίου, το οποίο απέδωσε σύμφωνα με την αντίληψη του Yπαιθρισμού και με ύφος λυρικό.

nationalgallery.gr

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε