Βιτωρόπουλος Σπύρος – Spiros Vitoropoulos [1890-1940]

Σπούδασε ζωγραφική στο Σχολείο των Τεχνών. Την περίοδο 1922-1928 έζησε και εργάστηκε στο Βόλο. Το 1925 ανέλαβε τη διεύθυνση της σχολής Ζωγραφικής που ίδρυσε ο «σύλλογος των Φιλότεχνων». Αξιοποιεί δεδομένα του ακαδημαϊκού ρεαλισμού ενώ φανερή στα έργα του είναι η χρησιμοποίηση ιμπρεσιονιστικών τύπων και στοιχείων της ζωγραφικής της υπαίθρου. Παρουσίασε το έργο του σε ατομικές εκθέσεις (Λέσχη φιλότεχνων 1925, Θεσσαλονίκη 1927) και πήρε μέρος σε ομαδικές στην Αθήνα και στο Βόλο.

NIKIAΣ

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | 1 σχόλιο

Φωτάκης Νίκος – Nikos Fotakis [1904-1959]

Κατ’ εξοχήν τοπιογράφος (αστικό-ελεύθερο τοπίο) ασχολήθηκε και με άλλες θεματικές κατηγορίες όπως ηθογραφία, νεκρή φύση, πορτρέτα και ιστορικά θέματα.

Με σπουδές στο Σχολείο Καλών Τεχνών, συνεργασίες στο θέατρο ως σκηνογράφος-ενδυματολόγος (θίασοι Κοτοπούλη, Μυράτ, Κοπανά, Δενδραμή, Κατράκη, Κρατικό Βόρειας Ελλάδας) ο Φωτάκης έζησε από τα 17 του χρόνια στη Θεσσαλονίκη, αναπτύσσοντας έντονη εκθεσιακή δραστηριότητα και συμβάλλοντας στη δημιουργία εικαστικής ζωής στην πόλη.

Ζωγράφος του χρώματος, ιδιαίτερα σεμνός, πολύ παραγωγικός, με ιδιαίτερη εκφραστική δύναμη που από νωρίς συγκρότησε προσωπικό ύφος ευδιάκριτο, εξέλιξε τη δουλειά του σ’ ένα σύντομο χρονικό διάστημα τριών δεκαετιών, από το 1929 έως το 1959. Κινήθηκε στο μεταίχμιο τριών τάσεων, συμβολισμού, εξπρεσιονισμού και ναϊφ.

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Καραπαύλου Ελένη – Eleni Karapavlou [1884-1943]

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Βαρβέρης Νέστωρ – Nestor Varveris [1867-1953]

Ο μεγάλος και άγνωστος στους περισσότερους, ασκητικός και στοχαστικός, συναισθηματικός και εκφραστικότατος ζωγράφος, γεννήθηκε στο Λεωνίδιο το 1867.
Ήταν κωφάλαλος αλλά το  μειονέκτημά του αυτό, δεν τον εμπόδισε από την ηλικία των 13 ετών να επιδοθεί στη ζωγραφική.

Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητές, τους Νικηφόρο Λύτρα και Σπυρίδωνα Προσαλέντη, είχε δε φιλικό δεσμό με τον συμφοιτητή του Ροϊλό. Κατόπιν σπούδασε στη Παρισινή ζωγραφική σχολή των κωφαλάλων. Στο Παρίσι είχε συνδεθεί και με τον Αιμίλιο Ζολά .
Τον είχαν δε επαινέσει για το ταλέντο του, ο Γεώργιος Α΄ και ο Χαρ. Τρικούπης .

Μετά τις σπουδές του εγκαταστάθηκε στον Πειραιά, στη Σύρο και τελευταία στο Λεωνίδιο, στο πανέμορφο διώροφο πέτρινο αρχοντικό των Βαρβέρηδων, νότια της εκκλησίας του  Αη Γιάννη.

Ασχολήθηκε κυρίως με προσωπογραφίες, αγιογραφίες και τοπία.
Η συμμετρία, οι φωτοσκιάσεις, οι κινήσεις και κυρίως οι αρμονικότατοι φωτισμοί τονίζουν την ισορροπία, την ψυχική του δύναμη, την ευαισθησία του που από μικρός
είχε αποκτήσει στο ονειρεμένο περιβάλλον του Λεωνιδίου.
Παραμένουν αριστουργήματα της τέχνης του «Η γέννηση του Χριστού», «Η είσοδος του Κολοκοτρώνη στη Νεμέα», βρίσκεται στο Λούβρο, » Η καταστροφή του Δράμαλη».
Τα ανωτέρω έργα του Βαρβέρη μπορεί ο φιλότεχνος επισκέπτης του Λεωνιδίου να τα θαυμάσει – σε φωτογραφική απεικόνιση, δώρο του ανεψιού του Λέοντος Βαρβέρη- στο Δημαρχείο Λεωνιδίου.

Στις 18/8/2011 ο ανεψιός του ζωγράφου Λέων Νικολάου Βαρβέρης, εκτός των ανωτέρω, δώρισε στο Δήμο Νότιας Κυνουρίας δεκαέξι αυθεντικούς πίνακες του κυρ Νέστορα, όπως τον ήξεραν στο Λεωνίδιο.
Έργα του ευρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, τέσσερις πίνακες στην Λαϊκή βιβλιοθήκη του εν Πειραιεί συλλόγου «Το Λεωνίδιον», σε ιδιωτικές συλλογές, αγιογραφίες σε εκκλησίες και μοναστήρια και άνω των 50 προσωπογραφιών σε σπίτια Λεωνιδιωτών.

poulithragr.blogspot

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Ζέπος Εμμανουήλ – Emmanuel Zepos [1905-1995]

Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών (1926). Το έργο του διαμορφώνεται υπό την επίδραση του Παρθένη. Τόσο οι μορφές όσο και ο περιβάλλων χώρος ενδιαφέρουν περισσότερο  ως ενδείξεις που αναγράφονται σαν χρωματικές εντυπώσεις και με τάση τη διάλυση των περιγραμμάτων. Παρουσίασε το έργο του σε ατομικές εκθέσεις (Σίτυ Πάλας 1933 Αθήνα, 1952, Παρνασσός 1972,  Άστορ 1977) και πήρε μέρος σε ομαδικές. Υπήρξε μέλος της Ένωσης ‘Ελεύθεροι Καλλιτέχναι’ και της ομάδας Εργαστήρι καθώς και του ΚΕΕ (ΕΕΤΕ) του οποίου διετέλεσε σύμβουλος και πρόεδρος.

ΝΙΚΙΑΣ

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Σιφναίος Ιωάννης – Ioannis Sifneos [1919-1988]

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1919 όπου και πέθανε το 1988. Σπούδασε στην ΑΣΚΤ με δάσκαλο τον Κωνσταντίνο Παρθένη. Ζωγράφισε κυρίως τοπία, λουλούδια και νεκρές φύσεις με ακαδημαϊκό ρεαλισμό.

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Παπασάββας Σταύρος – Stavros Papasavvas [1928]

Γεννήθηκε το 1928 στη Σταυρούπολη Ξάνθης.

Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα από το 1947-1952, όπου παίρνει το πρώτο βραβείο γλυπτικής (πορτραίτο). Το 1953 παρακολουθεί μαθήματα της Σχολής Καλών Τεχνών στο Παρίσι.
Απέκτησε τη  Γαλλική Υπηκοότητα. Έζησε στην Σουηδία, κατόπιν στις Η.Π.Α., στη Βοστόνη το 1962, όπου δίδαξε γλυπτική στη School of the Boston Museum of Fine Arts.. Ουσιαστικά μοιράζεται το χρόνο του μεταξύ Γαλλίας, Ελβετίας και Ελλάδας.Τα τελευταία χρόνια περνάει αρκετό καιρό στο Αυλωνάρι Εύβοιας όπου σχεδιάζει να δημιουργήσει μουσείο εικαστικών τεχνών. Είναι μέλος του ΕΕΤΕ.
Ασχολείται με μια ευρεία κλίμακα εικαστικών προβληματισμών που παρουσιάζουν ως αφετηρία δημιουργίας, λόγο ύπαρξης και προορισμό το αρχέτυπο. Στη γλυπτική και στα ζωγραφικά έργα μικτής τεχνικής η γενεσιουργός δύναμη του αρχέτυπου εμπεριέχεται στο διεσταλμένο ανθρώπινο όγκο που παραπέμπει σε πρωτόγονες πηγές γονιμότητας, ολοκλήρωσης, θείου, όπως επίσης και στη γλυπτική του P. Picasso.

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Μαγιάσης Νικόλαος – Nikolaos Magiasis [1905-1976]

 

Ο ζωγράφος Νίκος Μαγιάσης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1905. Σε ηλικία 27  ετών αποφοίτησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Καθηγητές του στη Σχολή  ήταν ο Σπ. Βικάτος, Δ. Γερανιώτης και Γ. Ιακωβίδης. Θεωρείται από τους καταξιωμένους Έλληνες θαλασσογράφους. Εκτός από τις θαλασσογραφίες, που ήταν η μεγάλη αγάπη του στη ζωγραφική, φιλοτέχνησε προσωπογραφίες και τοπία, σ’ έναν εμπρεσιονιστικών τάσεων ρεαλισμό. Πήρε μέρος σε πολλές Πανελλήνιες και Ομαδικές εκθέσεις. Ήταν ιδρυτικό μέλος της  «Συντροφιάς Καλλιτεχνών», μιας ξεχωριστής, πρωτόγνωρης για την εποχή πρωτοβουλίας με ποικίλες καλλιτεχνικές  και άλλες  δραστηριότητες.   Ο Νίκος Μαγιάσης υπήρξε ένα από τα πιο δραστήρια μέλη της «Συντροφιάς».  Έργα του βρίσκονται στη Συλλογή Κουτλίδη, στις Τράπεζες Ελλάδος και Εθνική, καθώς επίσης και στην Πινακοθήκη Αβέρωφ.

artemnotes.blogspot.gr

 

Nikolaos Magiasis studied painting at The School of Fine Arts, Athens, under Dimitrios Geraniotis, Spyros Vikatos and Georgios Jakobides.
He painted portraits and still lifes in an academic manner, landscapes and seascapes in a more impressionistic language.
He exhibited his work in a number of solo and group exhibitions in Greece.
His works are found in many public and private collections, notably: The Koutlides Collection, The Averoff Gallery, The National Bank of Greece and The Piraeus Municipal Gallery.
Still life with pomegranates is an atmospheric still life that shows Magiasis highly academic painting skills.

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Ζαχαρίας Ιωάννης ή Ζαχαριάς – Ioannis Zacharias [1845-1873;]

(1845 Αθήνα – ; Κέρκυρα)

Το 1859 σπούδαζε στο Σχολείον των Τεχνών, όπου τιμήθηκε με το β’ βραβείο. Αποφοίτησε το 1866 και τον επόμενο χρόνο συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία του Μονάχου κοντά στον Κarl von Piloty ο οποίος, εκτιμώντας το ταλέντο του, πρότεινε να του χορηγηθεί υποτροφία. Το 1873 έλαβε μέρος στη Διεθνή ‘Εκθεση της Βιέννης, η εκδήλωση όμως ψυχασθένειας διέκοψε πολύ νωρίς την καλλιτεχνική του πορεία. Πέθανε στο Ψυχιατρείο της Κέρκυρας, αλλά η ακριβής χρονολογία του θανάτου του δεν είναι γνωστή.

Το έργο του, περιορισμένο σε αριθμό, περιλαμβάνει προσωπογραφίες και ηθογραφικές σκηνές, που αποδίδει με ιδιαίτερη ευαισθησία και δύναμη τεχνικής.

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Κάτσας Πέτρος – Petros Katsas [20ος αιώνας]

Λαικός ζωγράφος απο την Αίγινα.

Στο περιοδικό ΖΥΓΟΣ VII Τέυχος 1965 αναφέρονται:
«Ο κανατάς που έγινε ζωγράφος, του ζωγραφου κ. Αλέκου Φασιανού. Στη παραλία της Αιγίνης, εκεί που είναι τα καφενεία, βρίσκεται το μαγαζί του Πέτρου Κάτσα. Παλιότερα ήταν κι’αυτό καφενείο, με τον καιρό όμως οι ντόπιοι το ξεσυνήθισαν. Ο Κάτσαςφτιάχνει κανάτια και ύστερα τα ζωγραφίζει. Μπαίνοντας στο μαγαζί του θα συναντήσης ένα γέρο, λιγομίλητο, με άσπρα μουστάκια, να κάθεται σε μιά καρέκλα, περιτριγυρισμένος απ’τα καράβια του που κρέμονται στους τοίχους, ζωγραφιζμένα πάνω σε σέλοτεξ, σε κοινό χαρτόνι ή όπου αλλού. Τον ρωτώ πως άρχισε να ζωγραφίζει. Λέει ότι πρώτα, στα παλιά τα χρόνια, οι διάφοροι καραβοκύρηδες του ζητούσαν να τους ζωγραφίζει τις σκούνες και τα καίκια τους. Η κυρίως δουλειά ήταν να ζωγραφίζει κανάτια ή να κάνει επιγραφές στα πλοία και να γράφει τα ονόματα τους πάνω στα σωσίβια. Ήξερε ν’αναμιγνύει τα χρώματα – σκόνες του βαρελιού – με λάδι και να κρατά το πινέλο του σε σταθερή ευθεία. Το πρώτο έργο ήταν θωρηκτό «Αβέρωφ», που το έκανε από φωτογραφία. Είναι καμωμένο με τελειότητα και έχει λεπτομέρειες όχι μόνο ζωγραφικές αλλά και ρεαλιστικές. Τα καράβια που τον έβαζαν να ζωγραφίζει ήσαν, συνήθως, ψαράδικα με πανιά. Έκανε πρώτα το σχέδιο πάνω σε ψιλό χαρτί και ύστερα, αφού το μετέφερε στο χαρτόνι, γέμιζε τις φόρμες με χρώμα όπως δηλαδή έκανε όταν ζωγράφιζε επιγραφές ή κανάτια. Ίσως γι’ αυτό τα έργα του έχουν μιά γραμμική σκληρότητα. Γιατί τα ζωγράφιζε όχι σαν ζωγράφος αλλά σαν επιγραφοποιός. Δεν το λέω αυτό για να τον μειώσω. Είναι απλώς μιά διαπίστωση. Οι πίνακες του Κάτσα έχουν μιά ωραιότητα που δεν μπορεί κανένας να την αρνηθεί»

psatharis-auctions.com.cy

Posted in ΑΥΤΟΔΙΔΑΚΤΟΙ - ΝΑΪΦ | Σχολιάστε

Ροδοκανάκης Παύλος – Pavlos Rodokanakis [1891-1958]

(1891 Γένοβα – 1958 Γένοβα)

Σπούδασε χαρακτική κοντά στον Vittorio Grassi και ζωγραφική κοντά στον Giulio Bargellini στην Ανωτάτη Σχολή Διακοσμητικών Τεχνών της Ρώμης. Την περίοδο 1921-1922 παρακολούθησε την εκστρατεία στη Μικρά Ασία ως πολεμικός ζωγράφος μαζί με τον Σπύρο Παπαλουκά και τον Περικλή Βυζάντιο, τα έργα όμως και των τριών χάθηκαν στην καταστροφή της Σμύρνης. Το 1923 εγκαταστάθηκε οριστικά στη Γένοβα, έχοντας προηγουμένως ζήσει στη Γερμανία, την Αθήνα, το Παρίσι και τη Μασσαλία.

Το 1919 παρουσίασε ατομική έκθεση στην αίθουσα του «Ελεύθερου Τύπου» στην Αθήνα και την ίδια χρονιά συμμετείχε στην έκθεση που οργάνωσε η «Ομάδα Τέχνη» στη Galerie «La Boetie» στο Παρίσι. Παρουσίασε επίσης το έργο του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ιταλία, καθώς και στις Μπιενάλε της Βενετίας το 1934, 1940 και 1948, εκπροσωπώντας άλλοτε την Ελλάδα και άλλοτε την Ιταλία.

Το έργο του, επηρεασμένο αρχικά από τον συμβολισμό, περιλαμβάνει κυρίως τοπία που απέδωσε με ιμπρεσιονιστική διάθεση.

 

(1891 Genoa – 1958 Genoa)
He studied engraving under Vittorio Grassi and painting under Giulio Bargellini at the School of Decorative Arts in Rome. During the period of 1921-1922 he followed the Asia Minor campaign as a war painter along with Spyros Papaloukas and Periklis Vyzantios; the works of all three were lost with the destruction of Smyrna. In 1923 he settled in Genoa for good after periods of residence in Germany, Athens, Paris and Marseilles.
In 1919 he presented a solo exhibition at the main room of the «Ελεύθερος Τύπος» newspaper in Athens and the same year he also participated in the exhibition organized by the «Art Group» at the «La Boetie» gallery in Paris. Furthermore, he presented his work in solo and group exhibitions in Italy as well as the Venice Biennales of 1934, 1940 and 1948, sometimes representing Greece and other times Italy.
His work, initially influenced by symbolism, consisted mainly of landscapes rendered impressionistically.

NATIONAL GALLERY

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Το καφενείο «ο Θεόφιλος» στη Μακρινίτσα

Ο Κατσαντώνης στα Τζουμέρκα

Ο Κατσαντώνης στα Τζουμέρκα

Καφενείο 'ο Θεόφιλος' στη Μακρινίτσα

Καφενείο ‘ο Θεόφιλος’ στη Μακρινίτσα

Οικοδομήθηκε το 1910, σύμφωνα με χρονολογία που είναι χαραγμένη σε πλάκα επάνω από την κεντρική είσοδο του κτιρίου. Αρχικά ο χώρος αυτός λειτουργούσε στο ισόγειο ως ταβέρνα του Γεωργαντζά, ενώ αργότερα ως καφενείο του Κώστα και της Μαρίας Γκρέκου. Σήμερα, το ισόγειο του κτιρίου, όπου λειτουργεί το καφέ – ουζερί «ο Θεόφιλος», είναι ιδιοκτησία της Κοινότητας Μακρινίτσας, ενώ ο όροφος είναι ιδιωτική κατοικία. Το κτίριο, πιθανώς κατά την περίοδο 1910 – 1911, διακοσμήθηκε στο εσωτερικό του με μια μεγάλη τοιχογραφία από το σπουδαίο λαϊκό ζωγράφο Θεόφιλο Χατζημιχαήλ. Η αδιάλειπτη λειτουργία του χώρου ως καφενείο προξένησε μεγάλη φθορά στην τοιχογραφία, γεγονός που οδήγησε στη συντήρησή της το 1988. Το 1995 το Υπουργείο Πολιτισμού χαρακτήρισε ολόκληρο το κτίριο ως «ιστορικό διατηρητέο μνημείο» (ΦΕΚ 499/β/6-6-95), ώστε να προστατευτεί από τυχόν αλλοιώσεις. Ακολούθησαν το 1996 εργασίες επισκευής του.
Πρόκειται για διώροφο λιθόκτιστο κτίριο στεγασμένο με ξύλινη τετρακλινή στέγη καλυμμένη με σχιστολιθικές σκεπόπλακες. Είναι απλό στη μορφολογία του και στο μέσον της πρόσοψης κυριαρχεί το μεγάλο μπαλκόνι, που προστατεύεται από απλής μορφής μεταλλικό κιγκλίδωμα.
Η τοιχογραφία με διαστάσεις 3.15 Χ 2.50 μ. καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειας του ανατολικού τυφλού τοίχου της αίθουσας. Έχει ως θέμα της τον ήρωα Κατσαντώνη, έναν από τους πρώτους επαναστατημένους Έλληνες της περιόδου της Τουρκοκρατίας και αγαπημένο ήρωα του Θεόφιλου. Το θέμα της σύνθεσης έχει επικρατήσει να λέγεται «Ο Κατσαντώνης στα Τζουμέρκα», καθώς η επιγραφή που βρίσκεται στο επάνω μέρος της τοιχογραφίας είναι δυσδιάκριτη.
Η σύνθεση είναι αφηγηματική και ξεδιπλώνεται σε διάφορα επίπεδα. Ο θεματικός πυρήνας της τοιχογραφίας είναι η εικόνα της στρατοπέδευσης και του γλεντιού της ομάδας του Κατσαντώνη μέσα σε ένα πλούσιο φυσικό περιβάλλον, που οριοθετείται από ένα ποταμάκι στο κάτω μέρος. Ο πρωταγωνιστής της σύνθεσης είναι ο Κατσαντώνης. Μεγαλύτερος σε μέγεθος από τους συντρόφους του, εμφανίζεται στα αριστερά της παράστασης να παίζει τον ταμπουρά του, πάντα όμως σε πολεμική ετοιμότητα, με το τουφέκι επάνω στη φουστανέλα του. Τριγύρω του υπάρχει έντονη κινητικότητα, καθώς οι σύντροφοί του ετοιμάζουν το υπαίθριο γλέντι χωρισμένοι σε μικρές ομάδες, γύρω από ένα τεράστιο βαρέλι με κρασί. Από την όλη δράση βέβαια δε λείπουν ο χορός και το τραγούδι. Δεξιά, στο επάνω μέρος της τοιχογραφίας, ένα μοναστήρι μεταφέρει το θεατή σε πιο μόνιμες διαστάσεις του χώρου και του χρόνου. Λίγο πιο πάνω από το μοναστήρι κάνει την εμφάνισή του επελαύνων στρατός με μια ανδρική φιγούρα που μοιάζει να τον καθοδηγεί. Προοικονομείται εδώ η μάχη που θα ακολουθήσει και την ξέγνοιαστη διάθεση του θεατή διαδέχεται ένα αίσθημα αγωνίας.
Η τοιχογραφία αυτή του Θεόφιλου, οργανικά δεμένη με το καφενείο, είναι το μοναδικό έργο στην περιοχή του Πηλίου που εξακολουθεί να βρίσκεται στον ίδιο χώρο και στην ίδια ατμόσφαιρα, όπως την εποχή που το ζωγράφισε ο Θεόφιλος. Το καφενείο «ο Θεόφιλος» βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της Μακρινίτσας, η οποία είναι χαρακτηρισμένη ως διατηρητέο μνημείο, και συνθέτει με τα γειτονικά του κτίσματα, επίσης διατηρητέα νεότερα μνημεία, ένα σύνολο σημαντικού αρχιτεκτονικού ενδιαφέροντος.

Συντάκτης
Καραγιαννιώτη Μαρία, Αρχαιολόγος

ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΕΔΩ

Θεόφιλος Χατζημιχαήλ – Theofilos Chatzimichail [1868-1934]

Posted in ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΡΘΡΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ | Σχολιάστε

Μπούκη Δώρα – Dora Mpouki [1916-1981]

Η Δώρα Μπούκη, υδραϊκής καταγωγής, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1916. Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ (1929-1937), με δασκάλους τον Γ. Ιακωβίδη, Κ. Παρθένη, Σ. Βικάτο, Ο. Αργυρό και Ε. Θωμόπουλο. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές της έφυγε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής σε ελεύθερα εργαστήρια.
Η ζωγραφική της κινείται στο πλαίσιο του παραστατικού ιμπρεσιονισμού, με τυποποιημένα θέματα και προτίμηση στα θερμά χρώματα. Φιλοτέχνησε θαλασσογραφίες, στις οποίες ειδικεύτηκε, καθώς και προσωπογραφίες και νεκρές φύσεις.
Παρουσίασε το έργο της σε ατομικές («Παρνασσός», 1951, 1965, 1974, 1976· «Galerie N. Poussin», Παρίσι,1958 κ.α.) και συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις (Ν. Υόρκη, 1939· Πανελλήνιες 1939, 1952, 1957, 1960, 1963, 1967, 1969, 1971,1973, 1975 κ.α.). Τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Πατριαρχείου της Αντιοχείας και με διάκριση της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, ενώ έργα της υπάρχουν στις Π.Δ. Αθηναίων, Καβάλας, Πατρέων, Πειραιώς, Ρόδου, στην Πινακοθήκη του «Παρνασσού», στο Εθνικό Μουσείο Δαμασκού, στο Μέγαρο UNESCO στη Βυρηττό κ.α. Υπήρξε μέλος του ΕΕΤΕ. Πέθανε στην Αθήνα το 1981.

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | 1 σχόλιο

Σάμιος Παύλος – Pavlos Samios [1948]

ΔΕΙΤΕ ΚΙ’ΑΛΛΑ ΕΡΓΑ ΕΔΩ

Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στην ΑΣΚΤ με δασκάλους τον Νικολάου, τον Μόραλη και τον Τσαρούχη. Ο πρώτος του, όμως, δάσκαλος ασυνείδητα ήταν ο τσαγκάρης πατέρας του, που τον έμαθε την τέχνη της υποδηματοποιίας και της επιμονής στη σκληρή εργασία. Το ταλέντο ίσως να το κληρονόμησε από τη μητέρα του, η οποία απέδειξε το δικό της προς το τέλος της ζωής της, που άρχισε να ζωγραφίζει. Ο Σάμιος, όμως, διακρίθηκε από νωρίς με εκθέσεις στην Ελλάδα και στο Παρίσι, όπου έζησε για 14 χρόνια.

Born 1948 in Athens. Studied at the Athens School of Fine Arts under Nikolaou and Moralis. Has held more than 20 solo exhibitions in various cities in Greece and in Paris. Has participated in more than 15 group exhibitions, most of them in France. In 2002 the Foundation for Hellenic Culture in New York held a retrospective exhibition of his work.

Samios’s career began in the late 1970s with the series Nudes and Night cafes. His removal to Paris in 1978 meant that his portrayals of cafe life were now set in the French capital.

He has experimented throughout his career with a variety of materials and techniques, including fresco and encaustic, and depicted scenes from a number of human activities, occupational or not, dramatic or day-to-day. His personal experiences influence his subject matter and style. The emotional tension of the figures in his works plays a leading role. Portraits, couples, and still lifes are rendered realistically, but as if through a surrealist prism, forming unnatural and multiple angles of vision on the same painted surface and isolating details of objects and persons in fragmented form. The figures usually move in a gently familiar, everyday ambience, which seems to be located somewhere beyond conventional time.

psatharis-auctions.com.cy

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ

samiospavlos.gr

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε

Παπά Αγλαϊα – Aglaia Papa [1903-1984]

Η ζωγράφος Αγλαΐα Παπά γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1903. και ήταν βορειοηπειροτικής καταγωγής απο ένα μικρό χωριό της επαρχείας Θεολόγου του Δελβίνου

Τα πρώτα της μαθήματα τα πήρε στη γενέτειρά της από τον Μάρκο Ζαβιτσιάνο και τον Κωνσταντίνο Παρθένη, του οποίου υπήρξε μαθήτρια κι έπειτα, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, καθώς και στο εργαστήρι του, μέχρι το 1931, που έλαβε το δίπλωμά της.

Αργότερα, στην Ιταλία, μαθήτεψε στο ατελιέ του Άρτζιο Ορέλ και το 1937 φοίτησε στην Ακαδημία Μπρέρα του Μιλάνου με τον Μπενβενούτο Ντισέρτορι.

Συχνά ταξίδευε στο εξωτερικό για καλλιτεχνική ενημέρωση και για μελέτη στις πινακοθήκες, κυρίως, του Μονάχου, της Ρώμης, της Βιέννης και του Παρισιού.

Με την τεχνική της μονοτυπίας η Παπά ασχολήθηκε ιδιαίτερα με λαμπρά αποτελέσματα. Εξάλλου, η πλάγια εκείνη ανάλαφρη λυρική πινελιά της, εμφανέστερη στις έξοχες προσωπογραφίες της, διαμόρφωσε την αισθητική της εκφραστική.

Για μεγάλα χρονικά διαστήματα δίδαξε ζωγραφική στην επαγγελματική Σχολή του Αμαλιείου Ορφανοτροφείου, που είχε ιδρύσει ο Κωνσταντίνος Παρθένης.

Πρωτοπαρουσίασε έργα της το 1935. Κατόπιν εξέθεσε το 1950, το 1955, το 1966 το 1972 και το 1980, στην αναδρομική της, που οργάνωσε η Εθνική Πινακοθήκη. Από το 1938 συμμετέχει σε όλες τις Πανελλήνιες.

Σε ομαδικές εκθέσεις του εξωτερικού πήρε πολλές φορές μέρος, όπως στη Μπιενάλε της Βενετίας το 1934 και το 1936, στην Διεθνή του Παρισιού το 1937, που της απονεμήθηκε το αργυρό μετάλλιο, στην Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας το 1957 κι ακόμα, στην Πράγα, τη Στοκχόλμη, τη Μόσχα, τη Νέα Υόρκη, την Τεργέστη, το Λονδίνο, το Ζάγκρεμπ, το Κάϊρο, το Σαντιάγο κ.α.

wikipedia

Posted in ΖΩΓΡΑΦΟΙ | Σχολιάστε